Kratak pregled

Ustavni sud je usvojio ustavnu žalbu, utvrdivši povredu prava na pravično suđenje zbog proizvoljne primene odredbi o prenosu novčanog potraživanja u izvršnom postupku. Osporeno drugostepeno rešenje je poništeno i predmet je vraćen Privrednom apelacionom sudu na ponovno odlučivanje.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-7633/2018
02.07.2026.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Vladan Petrov, predsednik Veća i sudije dr Dobrosav Milovanović, dr Zoran Lončar, dr Ranka Vujović, Maja Popović, dr Nikola Banjac, dr Milan Rapajić i dr Mihajlo Rabrenović, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi R. S. iz Jevremovca kod Šapca, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 2. jula 2026. godine, doneo je

 

O D L U K U

 

1. Usvaja se ustavna žalba R. S. i utvrđuje da je rešenjem Privrednog apelacionog suda Iž. 372/18 od 9. maja 2018. godine podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na pravično suđenje, zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije.

2. Poništava se rešenje Privrednog apelacionog suda Iž. 372/18 od 9. maja 2018. godine i određuje da isti sud donese novu odluku o žalbi izvršnog dužnika podnetoj protiv rešenja o izvršenju Privrednog suda u Beogradu Ii. 36/18 od 16. januara 2018. godine.

3. Odbija se zahtev podnosioca ustavne žalbe za naknadu nematerijalne štete.

4. Odbacuje se zahtev podnosioca ustavne žalbe za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom.

 

O b r a z l o ž e nj e

 

1. R. S. iz Jevremovca kod Šapca podneo je Ustavnom sudu, 26. juna 2018. godine, preko punomoćnika A. L, advokata iz Šapca, ustavnu žalbu protiv rešenja Privrednog apelacionog suda Iž. 372/18 od 9. maja 2018. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje, prava na jednaku zaštitu prava i na pravno sredstvo i prava na imovinu, zajemčenih odredbama člana 32. stav 1, člana 36. i člana 58. stav 1. Ustava Republike Srbije.

U ustavnoj žalbi je, između ostalog, navedeno: da je drugostepeni sud u osporenom aktu dao apsolutno proizvoljno obrazloženje; da se drugostepeni sud pozvao na načelo formalnog legaliteta u cilju da pravnosnažno odbije predlog za izvršenje podnosioca, na koji način je potpuno nezakonito postupio i povredio njegova ustavom zajemčena prava; da podnosilac ustavne žalbe ne može da namiri svoje potraživanje iz pravnosnažne i izvršne presude zbog nezakonitog postupanja drugostepenog suda.

Od Ustavnog suda je traženo da usvoji ustavnu žalbu, utvrdi povredu označenih ustavnih prava i da poništi osporeno rešenje Privrednog apelacionog suda. Tražio je naknadu nematerijalne štete i troškova postupka po ustavnoj žalbi.

Gradsko pravobranilštvo grada Beograda je 26. januara 2026. godine u ime treće strane Grada Beograda, Gradske uprave, Sekretarijata za sport i omladinu, Beograd, dostavilo podnesak Ustavnom sudu u kojem se izjasnio o sadržini ustavne žalbe.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje se zakonom.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Izvršni poverilac R. S, ovde podnosilac ustavne žalbe, podneo je predlog za izvršenje Prvom osnovnom sudu u Beogradu protiv izvršnog dužnika „O.“ d.o.o. Beograd, na osnovu izvršnih isprava – presuda Osnovnog suda u Šapcu P1. 437/11 od 8. februara 2012. godine i Apelacionog suda u Beogradu Gž1. 2781/12 od 11. februara 2015. godine, radi namirenja novčanog potraživanja. Prvi osnovni sud u Beogradu je rešenjem I.I. 8173/17 od 27. marta 2017. godine odredio predloženo izvršenje.

Javni izvršitelj Milica Mitrović iz Beograda je rešenjem I.I. 57/17 od 6. aprila 2017. godine odredila sprovođenje izvršenja rešenja o izvršenju Prvog osnovnog suda u Beogradu i to plenidbom i prenosom novčanih sredstava izvršnog dužnika na račun podnosioca.

Javni izvršitelj Milica Mitrović iz Beograda je zaključkom I.I. 57/17 od 28. avgusta 2017. godine dodala predmet i sredstvo izvršenja tako da se izvršenje sprovodi i plenidbom potraživanja izvršnog dužnika „O.“ d.o.o. Beograd koje ima prema svom dužniku Gradu Beogradu, Gradskoj upravi, Sekretarijatu za sport i omladinu, Beograd (u daljem tekstu: Grad Beograd), zasnovanoj na izvršnoj ispravi, pravnosnažnoj i izvršnoj presudi Privrednog suda u Beogradu P. 8648/10 od 16. juna 2016. godine, te prenosom tog potraživanja na podnosioca ustavne žalbe.

Navedeni zaključak javnog izvršitelja od 28. avgusta 2017. godine je dostavljen dužniku izvršnog dužnika Gradu Beograd.

Podnosilac ustavne žalbe je, postupajući po zaključku javnog izvršitelja Milice Mitrović iz Beograda od 15. septembra 2017. godine, podneskom od 9. oktobra 2017. godine tražio da se izvrši prenos potraživanja radi naplate.

Javni izvršitelj Milica Mitrović iz Beograda je zaključkom I.I. 57/17 od 16. oktobra 2017. godine konstatovala da se vrši prenos potraživanja, radi naplaćivanja.

Javni izvršitelj Milica Mitrović iz Beograda je zaključkom I.I. 57/17 od 23. oktobra 2017. godine konstatovala da je potraživanje koje izvršni dužnik „O.“ d.o.o. Beograd ima prema svom dužniku Gradu Beogradu zasnovanoj na izvršnoj ispravi, pravnosnažnoj i izvršnoj presudi Privrednog suda u Beogradu P. 8648/10 od 16. juna 2016. godine, preneto na podnosioca ustavne žalbe 23. oktobra 2017. godine, kada je zaključak o prenosu dostavljen zastupniku dužnika izvršnog dužnika.

R. S, ovde podnosilac ustavne žalbe, podneo je 9. januara 2018. godine predlog za izvršenje Privrednom sudu u Beogradu protiv izvršnog dužnika Grada Beograda, na osnovu izvršne isprave, pravnosnažne i izvršne presude Privrednog suda u Beogradu P. 8648/10 od 16. juna 2016. godine i prelaza prava i obaveza prema članu 48. Zakona o izvršenju i obezbeđenju, radi naplate potraživanja od dužnika izvršnog dužnika. U obrazloženju predloga je, između ostalog, navedeno: da je presudama Osnovnog suda u Šapcu i Apelacionog suda u Beogradu obavezan tuženi „O.“ d.o.o. Beograd da izvršnom poveriocu plati određene novčane iznose na ime naknade nemeterijalne štete; da je izvršni poverilac podneo predlog za izvršenje Prvom osnovnom sudu u Beogradu protiv izvršnog dužnika „O.“ d.o.o. Beograd, na osnovu navedenih presuda, i da je Prvi osnovni sud u Beogradu rešenjem I.I. 8173/17 od 27. marta 2017. godine odredio izvršenje, a javni izvršitelj Milica Mitrović iz Beograda je rešenjem I.I. 57/17 od 6. aprila 2017. godine odredila sprovođenje izvršenja; da je javni izvršitelj dodala predmet i sredstvo izvršenja, tako što je odredila da se izvršenje sprovodi plenidbom i prenosom potraživanja koje izvršni dužnik „O.“ d.o.o. Beograd ima prema svom dužniku Gradu Beogradu, na osnovu pravnosnažne i izvršne presude Privrednog suda u Beogradu P. 8648/10 od 16. juna 2016. godine; da je izvršni poverilac kao dokaze u predlogu označio zaključke javnog izvršitelja I.I. 57/17 od 28. avgusta, 15. septembra, 16. oktobra i 23. oktobra 2017. godine. Privredni sud u Beogradu je rešenjem Ii. 36/18 od 16. januara 2018. godine odredio predloženo izvršenje.

Privredni apelacioni sud je osporenim rešenjem Iž. 372/18 od 9. maja 2018. godine usvojio žalbu izvršnog dužnika Grada Beograda, obustavio izvršni postupak i preinačio rešenje o izvršenju Privrednog suda u Beogradu Ii. 36/18 od 16. januara 2018. godine, tako što je predlog za izvršenje odbio kao neosnovan.

U obrazloženju osporenog akta je, između ostalog, navedeno: da je predlog za izvršenje podnet na osnovu izvršne isprave i na osnovu prelaza prava i obaveza po članu 48. Zakona o izvršenju i obezbeđenju radi naplate potraživanja od dužnikovog dužnika; da je po predlogu izvršnog poverioca protiv izvršnog dužnika „O.“ d.o.o. Beograd radi izvršenja na osnovu izvršne isprave, presude Privrednog suda u Beogradu P. 8648/10 od 16. juna 2016. godine, javni izvršitelj doneo zaključak Ii. 57/17 od 28. avgusta 2017. godine, a kojim zaključkom se predmet i sredstvo izvršenja određenog rešenjem Prvog osnovnog suda u Beogradu Ii. 8173/17 od 27. marta 2017. godine radi namirenja novčanog potraživanja izvršnog poverioca prema izvršnom dužniku „O.“ d.o.o. Beograd određuje plenidbom potraživanja izvršnog dužnika „O.“ d.o.o. Beograd prema njegovom dužniku Grada Beogradu, na osnovu izvršne isprave - presude Privrednog suda u Beogradu P. 8648/10 od 16. juna 2016. godine, i prenosom tog potraživanja na podnosioca ustavne žalbe; da je na osnovu ovog zaključka izvršni poverilac podneo predlog za izvršenje Privrednom sudu u Beogradu iako tako nije označio svoj predlog za izvršenje na osnovu koga je prvostepeni sud odredio izvršenje na osnovu izvršne isprave; da su u skladu sa načelom formalnom legaliteta iz člana 5. Zakona o izvršenju i obezbeđenju sud i javni izvršitelj vezani izvršnom ili verodostojnom ispravom; da u konkretnom slučaju izvršni dužnik nije tuženi u izvršnoj ispravi koja se navodi kao izvršna isprava, te nije ispunjen uslov iz člana 5. Zakona o izvršenju i obezbeđenju, jer nema formalnog legaliteta; da kako nije priložena izvršna isprava iz člana 41. Zakona o izvršenju i obezbeđenju, to se osnovano u žalbi izvršnog dužnika navodi da nisu ispunjeni zakonski uslovi za donošenje rešenja o izvršenju na osnovu izvršne isprave; da nisu ispunjeni ni uslovi za prelaz potraživanja i obaveze iz člana 48. Zakona o izvršenju i obezbeđenju, s obzirom na to da se u konkretnom slučaju ne radi o prenosu i prelazu potraživanja, već se radi o predlogu za izvršenje koji je mogao da bude podnet kao predlog za izvršenje na novčanom potraživanju izvršnog dužnika, koji predlog kao takav nije podnet; da u konkretnom slučaju nema identiteta između predloga za izvršenje i izvršne isprave u odnosu na izvršnog dužnika.

4. Odredbom člana 32. stav 1. Ustava, na čiju povredu se ukazuje ustavnom žalbom, utvrđeno je da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Odredbama Zakona o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“, br. 106/15, 106/16-autentično tumačenje i 113/17-autentično tumačenje), koji se primenjivao u konkretnom slučaju, propisano je: da su pri odlučivanju o predlogu za izvršenje sud i javni izvršitelj vezani izvršnom i verodostojnom ispravom i sud nije ovlašćen da ispituje zakonitost i pravilnost izvršne isprave (član 5.); da se izvršni postupak vodi i na predlog i u korist lica koje kao izvršni poverilac nije označeno u izvršnoj ili verodostojnoj ispravi, ako javnom ili po zakonu overenom ispravom dokaže da je potraživanje iz izvršne ili verodostojne isprave prešlo na njega, a ako takav dokaz nije moguć - ako prelaz potraživanja dokaže pravnosnažnom ili konačnom odlukom donetom u parničnom, prekršajnom ili upravnom postupku, da kad posle donošenja rešenja o izvršenju na osnovu izvršne ili verodostojne isprave potraživanje pređe sa izvršnog poverioca na drugo lice, na predlog sticaoca zaključkom se utvrđuje da je on stupio na mesto izvršnog poverioca, ako prelaz dokaže javnom ili po zakonu overenom ispravom, da se odredbe st. 1. i 2. člana 48. shodno primenjuju i kad se izvršni postupak vodi prema licu koje u izvršnoj ili verodostojnoj ispravi nije označeno kao dužnik, kao i kada posle donošenja rešenja o izvršenju na osnovu izvršne ili verodostojne isprave obaveza izvršnog dužnika pređe na drugo lice, kao sticaoca obaveze (član 48.); da se izvršenje na novčanom potraživanju izvršnog dužnika sprovodi plenidbom i prenosom potraživanja radi namirenja izvršnog poverioca (član 259.); da se u rešenju o izvršenju određuju plenidba i prenos potraživanja izvršnog dužnika, ali ne i vrsta prenosa (član 261. stav 1.); da je potraživanje izvršnog dužnika zaplenjeno kada se rešenje o izvršenju dostavi dužniku izvršnog dužnika (član 263. stav 1.); da se potraživanje prenosi na izvršnog poverioca radi naplaćivanja ili umesto ispunjenja, po izboru izvršnog poverioca (član 271.); da se o prenosu potraživanja na izvršnog poverioca donosi zaključak i potraživanje je preneseno na izvršnog poverioca kada se zaključak o prenosu dostavi dužniku izvršnog dužnika (član 274. st. 1. i 2.).

Odredbom člana 279a Zakona o izmenama i dopunama Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2019. godine („Službeni glasnik RS“, broj 54/19), koji se nije primenjivao u konkretnom slučaju, propisano je da ako se potraživanje izvršnog dužnika prema njegovom dužniku zasniva na izvršnoj ili verodostojnoj ispravi, izvršni poverilac može na osnovu zaključka javnog izvršitelja o prenosu potraživanja i izvršne ili verodostojne isprave podneti predlog za izvršenje protiv dužnika izvršnog dužnika.

5. Razmatrajući navode podnosioca ustavne žalbe o povredi prava na pravično suđenje, Ustavni sud je zaključio da podnosilac povredu prava zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava zasniva na tvrdnji da je Privredni apelacioni sud proizvoljno primenjeno merodavno procesno pravo na njegovu štetu, kada je odbio njegov predlog za izvršenje. Ustavni sud ukazuje da je osporenim rešenjem Privrednog apelacionog suda usvojena žalba izvršnog dužnika, obustavljen izvršni postupak i odbijen predlog za izvršenje podnosioca ustavne žalbe kao izvršnog poverioca.

Ustavni sud i ovim putem ukazuje da nije nadležan da ocenjuje pravilnost činjeničnih i pravnih zaključaka sudova, osim u slučaju kada je primena merodavnog materijalnog i/ili procesnog prava bila očigledno proizvoljna, odnosno arbitrerna na štetu podnosioca ustavne žalbe, što može dovesti do povrede Ustavom zajemčenog prava na pravično suđenje. Stoga je Ustavni sud, u određenim situacijama, koje prvenstveno zavise od konkretnog slučaja i utemeljenosti iznetih ustavnopravnih razloga, nadležan da ceni povredu prava iz člana 32. stav 1. Ustava i sa stanovišta primene materijalnog, odnosno procesnog prava (slično se izjasnio Evropski sud za ljudska prava u presudi donetoj u predmetu Anđelković protiv Srbije, broj predstavke 1401/08, od 9. aprila 2013. godine, stav 24.).

Ustavni sud je utvrdio da je podnosilac ustavne žalbe najpre podneo predlog za izvršenje Prvom osnovnom sudu u Beogradu protiv izvršnog dužnika „O.“ d.o.o. Beograd, na osnovu izvršnih isprava – presuda Osnovnog suda u Šapcu i Apelacionog suda u Beogradu, da je Prvi osnovni sud u Beogradu rešenjem od 27. marta 2017. godine odredio predloženo izvršenje, da je u navedenom izvršnom postupku javni izvršitelj Milica Mitrović iz Beograda zaključkom I.I. 57/17 od 23. oktobra 2017. godine konstatovala da je potraživanje koje izvršni dužnik „O.“ d.o.o. Beograd ima prema svom dužniku - Gradu Beogradu, zasnovanoj na izvršnoj ispravi, pravnosnažnoj i izvršnoj presudi Privrednog suda u Beogradu P. 8648/10 od 16. juna 2016. godine, preneto na podnosioca ustavne žalbe, da je nakon toga podnosilac podneo novi predlog za izvršenje protiv novog izvršnog dužnika Grada Beograda, na osnovu navedene presude Privrednog suda u Beogradu, pozivajući se i na navedeni zaključak javnog izvršitelja Milica Mitrović iz Beograda o prenosu potraživanja.

Navedena situacija nije bila izričito propisana odredbama osnovnim tekstom Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2015. godine, koji se primenjivao u konkretnom slučaju, već je ta situacija bila izričito propisana odredbom člana 279a Zakona o izmenama i dopunama Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2019. godine, a koji se nije primenjivao u konkretnom slučaju, a kojim je propisano da ako se potraživanje izvršnog dužnika prema njegovom dužniku zasniva na izvršnoj ili verodostojnoj ispravi, izvršni poverilac može na osnovu zaključka javnog izvršitelja o prenosu potraživanja i izvršne ili verodostojne isprave podneti predlog za izvršenje protiv dužnika izvršnog dužnika. Ustavni sud ocenjuje da bez obzira na navedeno, predmetna zakonska odredba u suštini predstavlja implementaciju ranije utvrđene prakse samog Privrednog apelacionog suda prema kojoj kada je izvršenje sprovedeno prenosom na izvršnoj ispravi zasnovanog potraživanja radi naplate na izvršnog poverioca, izvršni poverilac radi ostvarenja svog potraživanja ima pravo da podnese novi predlog za izvršenje protiv novog dužnika, odnosno dužnika izvršnog dužnika, prilažući izvršnu ispravu na kojoj je zasnovano preneto potraživanje i zaključak o prenosu kao dokaz u smislu člana 48. Zakona o izvršenju i obezbeđenju (rešenje Privrednog apelacionog suda Iž. 1042/18 od 16. avgusta 2018. godine, Bilten Privrednog apelacionog suda 1/19, strana 142). Ustavni sud nalazi da se Privredni apelacioni sud u osporenom aktu nije bavio od kakvog je pravnog značaja zaključak javnog izvršitelja kojim utvrđeno da je potraživanje zasnovano na izvršnoj ispravi koje izvršni dužnik „O.“ d.o.o. Beograd ima prema svom dužniku Gradu Beogradu preneto na podnosioca i procesnoj mogućnosti podnosioca da podnose novi predlog za izvršenja protiv dužnika izvršnog dužnika Grada Beograda, sada kao novog izvršnog dužnika, u okolnostima konkretnog slučaja.

Umesto toga, Privredni apelacioni sud je odbio predlog za izvršenje suštinski zbog nepostojanja načela formalnog legaliteta iz člana 5. Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2015. godine, kojim je propisano da je pri odlučivanju o predlogu za izvršenje sud vezan izvršnom ispravom. Ukazano je u osporenom rešenju da je u predlogu za izvršenje kao izvršna isprava označena presuda u kojoj navedeni izvršni dužnik nije tuženi, te je sud ocenio da nema formalnog legaliteta, da nije priložena izvršna isprava, te da nisu ispunjeni uslovi za prelaz potraživanja, usled čega nema identiteta između predloga za izvršenje i izvršne isprave u odnosu na izvršnog dužnika.

Vezano za navedeno, Ustavni sud ocenjuje da je ovakvo pravno obrazloženje u osporenom aktu ustavnopravno neprihvatljivo, jer su u konkretnom slučaju doneti zaključci javnog izvršitelja o plenidbi i prenosu novčanog potraživanja koje prvobitni izvršni dužnik podnosioca ima prema svom izvršnom dužniku – Gradu Beogradu i zasnovanog na izvršnoj ispravi, a koji su zakonom propisani akti iz člana 48. Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2015. godine, kojim je propisano prenos/prelaz potraživanja i obaveze, što daje zakonsku mogućnost da izvršenje traži lice koje nije označeno kao poverilac potraživanja i da se izvršenje sprovodi protiv lica koje nije označeno kao dužnik potraživanja. U takvoj procesnoj situaciji podnosilac ustavne žalbe je kao izvršni poverilac radi namirenja svog novčanog potraživanja imao pravo da podnese novi predlog za izvršenje protiv novog dužnika, odnosno dužnika izvršnog dužnika - Grada Beograda, imajući u vidu da je zaplenjeno i preneto potraživanje zasnovano na presudi Privrednog suda u Beogradu P. 8648/10 od 16. juna 2016. godine u kojoj je Grad Beograd dužnik potraživanja, a koja je izvršna isprava u konkretnom predmetu, uz prilaganje odgovarajućih zaključaka javnog izvršitelja kao zakonom propisanih akata iz člana 48. Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2015. godine. Prema stavu Evropskog suda, razlozi zasnovani na očiglednoj činjeničnoj ili pravnoj grešci koju je počinio domaći sud rezultiraju „uskraćivanjem pravde“ (presuda u predmetu Moreira Ferreira protiv Portugalije, br. 19867/12, stav 85, od 11. jula 2017).   

Imajući u vidu sve navedeno, Ustavni sud je ocenio da je Privredni apelacioni sud merodavno pravo primenio na proizvoljan, a samim tim na ustavnopravno neprihvatljiv način, koji dovodi u sumnju pravičnost izvršnog postupka u celini, pri čemu je takva primena bila na štetu podnosioca ustavne žalbe. Stoga je ocenio da je rešenjem Privrednog apelacionog suda Iž. 372/18 od 9. maja 2018. godine podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na pravično suđenje, zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava, pa je usvojio ustavnu žalbu, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13-Odluka US, 40/15-dr. zakon, 103/15, 10/23, 92/23 i 47/26), odlučujući kao u tački 1. izreke.

Ustavni sud je ocenio da se štetne posledice utvrđene povrede ustavnog prava mogu otkloniti samo poništajem rešenja Privrednog apelacionog suda Iž. 372/18 od 9. maja 2018. godine i određenjem da isti sud donese novu odluku o žalbi izvršnog dužnika podnetoj protiv rešenja Privrednog suda u Beogradu Ii. 36/18 od 16. januara 2018. godine, pa je, saglasno odredbi člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, odlučio kao u tački 2. izreke.

6. Kako je Ustavni sud utvrdio povredu prava na pravično suđenje i odredio otklanjanje štetnih posledica, to nije posebno razmatrao istaknute povredu prava na jednaku zaštitu prava i na pravno sredstvo, iz člana 36. Ustava i prava na imovinu iz člana 58. Ustava.

7. U vezi sa zahtevom podnosioca ustavne žalbe za naknadu nematerijalne štete, Ustavni sud ocenjuje da je samo utvrđenje povrede prava na pravično suđenje i poništaj osporenog drugostepenog rešenja adekvatna satisfakcija, te je odbio zahtev podnosioca na naknadu nematerijalne štete, odlučujući kao u tački 3. izreke, saglasno članu 89. st. 1. i 3. Zakona o Ustavnom sudu.

8. U pogledu zahteva podnosioca ustavne žalbe za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom, Ustavni sud podseća da je u svojoj dosadašnjoj praksi više puta razmatrao navedeno pitanje, te da je zauzeo načelan stav da, u smislu člana 6. Zakona o Ustavnom sudu, nema osnova za naknadu troškova postupka pred Ustavnim sudom, a da u konkretnom slučaju ne postoje bilo kakve izuzetne i posebne okolnosti koje bi opravdale drugačiju primenu člana 6. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu (videti presudu u predmetu Evropskog suda Dragan Kovačević protiv Hrvatske, broj predstavke 49281/15, od 12. maja 2022. godine, stav 83.). Stoga je Sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, odbacio ovaj zahtev, rešavajući kao u tački 4. izreke.

9. Sud imao u vidu izjašnjenje treće strane, te da je ocenio da ono nije od uticaja na drugačiju odluku. Ustavni sud smatra da je svoje tvrdnje treća strana trebala da istakne u izvršnom postupku, sa jedne strane, a sa druge strane, u prilog svojih tvrdnji treća strana nije priložila dokaze.

10. Na osnovu iznetog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 47. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), Sud je doneo Odluku kao u izreci.

 

PREDSEDNIK VEĆA

dr Vladan Petrov, s.r.

 

Slični dokumenti

• Už 7013/2022: Odluka Ustavnog suda o povredi prava na pravično suđenje u izvršnom postupku
• Už 7810/2017: Povreda prava na pravično suđenje zbog proizvoljnog tumačenja procesnog prava
• Už 8449/2019: Povreda prava na pravično suđenje zbog arbitrernog odbacivanja prigovora
• Už 10097/2016: Odbijanje ustavne žalbe povodom zastarelosti potraživanja naknade štete
• Už 5214/2018: Odluka Ustavnog suda o povredi prava na pravično suđenje u izvršnom postupku
• Už 5903/2016: Povreda prava na pravično suđenje zbog preteranog formalizma u izvršnom postupku
• Už 13606/2018: Odluka Ustavnog suda o ustavnoj žalbi u izvršnom postupku protiv Republike Srbije