Odluka Ustavnog suda o odbijanju ustavne žalbe zbog zastarelosti potraživanja izdržavanja

Kratak pregled

Ustavni sud je odbio ustavnu žalbu podnosioca izjavljenu zbog navodne zastarelosti potraživanja na ime izdržavanja deteta. Sud je zaključio da pravo na pravično suđenje nije povređeno, jer desetogodišnji rok zastarelosti nije protekao, budući da je izvršni poverilac stekao procesnu mogućnost za prinudnu naplatu tek u 2020. godini.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-9488/2022
28.05.2026.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Vladan Petrov, predsednik Veća i sudije dr Mihajlo Rabrenović, dr Nataša Plavšić, dr Atila Dudaš (Dudás Attila), dr Bojan Tubić, Jelena Deretić, Maja Popović i dr Milan Rapajić, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi N. R. iz Vranja, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 28. maja 2026. godine, doneo je

O D L U K U

Odbija se kao neosnovana ustavna žalba N. R. izjavljena protiv rešenja Višeg suda u Vranju Gži. 333/22 od 15. jula 2022. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. N. R. iz Vranja podneo je Ustavnom sudu, 16. avgusta 2022. godine, preko punomoćnika V. Đ, advokata iz Vranja, ustavnu žalbu protiv rešenja Višeg suda u Vranju Gži. 333/22 od 15. jula 2022. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje i prava na jednaku zaštitu prava i na pravno sredstvo, zajemčenih odredbama člana 32. stav 1. i člana 36. Ustava Republike Srbije.

Ustavnom žalbom se osporava drugostepeno rešenje doneto u izvršnom postupku u kojem je podnosilac imao svojstvo izvršnog dužnika, a kojim je pravnosnažno usvojen predlog za izvršenje izvršnog poverioca.

U ustavnoj žalbi je, između ostalog, navedeno: da je protiv podnosioca ustavne žalbe kao izvršnog dužnika pokrenut izvršni postupak, na osnovu izvršne isprave – parnične presude, radi namirenja novčanog potraživanja na ime izdržavanja deteta; da je podnosilac protiv rešenja o izvršenju izjavio žalbu Višem sudu u Vranju u kojoj je istakao prigovor zastarelosti, shodno odredbi člana 379. stav 1. 3akona o obligacionim odnosima, ali da je Viši sud u Vranju odbio žalbu osporenim rešenjem, sa obrazloženjem da je predmet potraživanja alimentacija i da rok zastarelosti ne teče između roditelja i deteta dok traje roditeljsko pravo, shodno odredbi člana 381. stav 1. 3akona o obligacionim odnosima; da se po, mišljenju podnosioca, navedena zakonska odredba može primeniti jedino prilikom utvrđivanja postojanja nekog potraživanja između roditelja i deteta i to u parnici, te da u tom slučaju ne teče zastarelost između njih, a ukoliko je neko pravo deteta utvrđeno pravnosnažnom presudom u tom slučaju se kod ocene zastarelosti potraživanja isključivo mora primeniti odredba člana 379. stav 1. 3akona o obligacionim odnosima; da se odredba člana 381. stav 1. 3akona o obligacionim odnosima može primeniti samo u slučaju da podnosilac vrši roditeljsko pravo nad poveriocem, što nije slučaj, jer je poverilac iz izvršne isprave vanbračno dete koje nikada nije živelo u zajednici sa podnosiocem, niti su održavali kontakte i isti je poveren na samostalno vršenje roditeljskog prava majci, te ni iz ovog razloga ne bi mogla zastarelost da ne teče između njih; da ovo nije prvi postupak izvršenja koji je iniciran na osnovu iste izvršne isprave, a prethodna dva izvršna postupka su vođena pred javnim izvršiteljem koji su obustavljani najpre zbog zastarelosti, a onda i zbog ukidanja klauzule pravnosnažnosti i izvršnosti.

Podnosilac ustavne žalbe je predložio da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu, utvrdi povredu označenih ustavnih prava i poništi osporeno drugostepeno rešenje. Tražio je naknadu štete.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, uvidom u dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu, utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Izvršni poverilac maloletni A. R. podneo je 24. juna 2020. godine predlog za izvršenje Osnovnom sudu u Vranju, na osnovu izvršne isprave – presude Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine, protiv izvršnog dužnika N. R, ovde podnosioca ustavne žalbe, radi namirenja novčanog potraživanja na ime doprinosa u izdržavanju maloletnog izvršnog poverioca. Osnovni sud u Vranju je rešenjem II. 624/20 od 30. juna 2020. godine odredio predloženo izvršenje.

Viši sud u Vranju je rešenjem Gži. 253/20 od 21. oktobra 2020. godine ukinuo rešenje o izvršenju Osnovnog suda u Vranju II. 624/20 od 30. juna 2020. godine, jer se na izvršnoj ispravi - presudi Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine nije nalazila potvrda o pravnosnažnosti i izvršnosti.

Osnovni sud u Vranju je rešenjem II. 1110/20 od 4. decembra 2020. godine, na osnovu iste izvršne isprave – presude Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine, protiv podnosioca ustavne žalbe kao izvršnog dužnika odredio izvršenje, radi namirenja novčanog potraživanja na ime doprinosa u izdržavanju maloletnog izvršnog poverioca A. R. Za javnog izvršitelja je određen Stanko Filipović iz Vranja.

Viši sud u Vranju je rešenjem Gži. 99/21 od 26. maja 2021. godine potvrdio rešenje o izvršenju Osnovnog suda u Vranju II. 1110/20 od 4. decembra 2020. godine.

Osnovni sud u Vranju je rešenjem P. 1740/09 od 21. septembra 2021. godine ukinuo klauzule o pravnosnažnosti i izvršnosti presude Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine (izvršna isprava). U obrazloženju tog rešenja je, između ostalog, navedeno da su osporene klauzule pravnosnažnosti od 28. septembra 2020. godine i izvršnosti od „14. septembra 2020. godine“ stavljene na presudu Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine, da je predmetna presuda za podnosioca ustavne žalbe stavljena na oglasnu tablu suda 10. septembra 2020. godine, a skinuta sa oglasne table suda 28. septembra 2020. godine.

Javni izvršitelj Stanko Filipović iz Vranja je rešenjem II. 2550/20 od 1. aprila 2022. godine obustavio postupak određen rešenjem o izvršenju Osnovnog suda u Vranju II. 1110/20 od 4. decembra 2020. godine i zaključkom javnog izvršitelja o sprovođenju izvršenja II. 2550/20 od 11. decembra 2020. godine, jer je potvrda o izvršnosti odluke - izvršne isprave pravnosnažno ukinuta.

Izvršni poverilac maloletni A. R. podneo je 29. aprila 2022. godine predlog za izvršenje Osnovnom sudu u Vranju, na osnovu iste izvršne isprave – pravnosnažne i izvršne presude Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine, protiv podnosioca ustavne žalbe, radi namirenja novčanog potraživanja na ime doprinosa u izdržavanju maloletnog izvršnog poverioca. Osnovni sud u Vranju je rešenjem II. 387/22 od 11. maja 2022. godine odredio predloženo izvršenje.

Viši sud u Vranju je osporenim rešenjem Gži. 333/22 od 15. jula 2022. godine potvrdio rešenje o izvršenju.

U obrazloženju osporenog drugostepenog rešenja je, između ostalog, navedeno: da je u korist izvršnog poverioca doneto rešenje o izvršenju na osnovu izvršne isprave - presude Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine; da je podnosilac u žalbi protiv rešenja o izvršenju istako da je nastupila zastarelost potraživanja, s obzirom na to da sva potraživanja utvrđena pravnosnažnom sudskom odlukom zastarevaju za deset godina, u smislu odredbe člana 379. stav 1. 3akona o obligacionim odnosima, a u konkretnom slučaju izvršna isprava je postala pravnosnažna 11. januara 2010. godine i predlog za izvršenje je podnet tek 29. aprila 2022. godine; da je žalba izvršnog dužnika neosnovana, jer odredbom člana 381. stav 1. tačka 2) 3akona o obligacionim odnosima propisano da zastarevanje ne teče između roditelja dok traje roditeljsko pravo; da roditeljsko pravo izvršnog dužnika nije prestalo, u smislu odredbe člana 84. Porodičnog zakona, a to je punoletstvo deteta, sticanje potpune poslovne sposobnosti pre punoletstva, kada dete bude usvojeno, kada roditelj bude lišen roditeljskog prava i kada umre dete ili roditelj; da sve to ukazuje da je nastupio zastoj zastarelosti njenog toka pa dok traje roditeljsko pravo proteklo vreme se ne uračunava u rok zastarelosti, te je neosnovan prigovor zastarelosti.

4. Za ocenu navoda i razloga ustavne žalbe, bitne su sledeće odredbe Ustava i zakona:

Odredbom člana 32. stav 1. Ustava utvrđeno je da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Odredbama Zakona o izvršenju i obezbeđenju („Službeni glasnik RS“, br. 106/15, 106/16 - autentično tumačenje, 113/17 - autentično tumačenje), 54/19 i 9/2020 - autentično tumačenje) je propisano: da sudska odluka koja glasi na davanje ili činjenje postaje izvršna ako je postala pravnosnažna i ako je protekao rok za dobrovoljno ispunjenje obaveze, a rok za dobrovoljno ispunjenje obaveze teče od kada je izvršni dužnik primio sudsku odluku, ako zakonom nije drukčije određeno (član 43. stav 1.); da se potvrdom o izvršnosti utvrđuje da je odluka postala izvršna (član 44. stav 1.); da na predlog stranke, ovu potvrdu izdaje sud ili drugi organ koji je doneo izvršnu ispravu u prvom stepenu, ili javni beležnik tako što potvrdu stavlja na izvršnu ispravu (član 44. stav 2.); da neosnovanu potvrdu o izvršnosti ukida rešenjem sud ili drugi organ koji je izdao, ili javni beležnik, na predlog stranke ili po službenoj dužnosti (član 44. stav 3.); da se uz predlog za izvršenje prilaže izvršna isprava u originalu, overenoj kopiji ili prepisu, i druga isprava određena ovim zakonom, s tim što izvršna isprava mora da sadrži potvrdu o izvršnosti (član 59. stav 2.); da izvršni dužnik može žalbom da pobija rešenje o izvršenju ako je nastupila zastarelost potraživanja iz izvršne isprave (član 74. stav 1. tačka 10)).

Odredbama Zakona o obligacionim odnosima („Službeni glasnik SFRJ“, br. 29/78, 39/85, 45/89 – Odluka USJ i 57/89, „Službeni list SRJ“, br. 31/93, 22/99 - dr.propis, 23/99 - ispravka dr.propisa, 35/99 – dr.propis i 44/99 i „Službeni glasnik RS“, broj 18/20), propisano je: da ne može zastariti pravo na izdržavanje određeno zakonom (član 373. stav 3.); da sva potraživanja koja su utvrđena pravnosnažnom sudskom odlukom ili odlukom drugog nadležnog organa, ili poravnanjem pred sudom ili drugim nadležnim organom, zastarevaju za deset godina, pa i ona za koja zakon inače predviđa kraći rok zastarelosti (član 379. stav 1.); da zastarevanje ne teče između roditelja i dece dok traje roditeljsko pravo (član 381. stav 1. tačka 2)).

Odredbama Porodičnog zakona („Službeni glasnik RS“, br. 18/05, 72/11 – dr.zakon i 6/15), propisano je: da maloletno dete ima pravo na izdržavanje od roditelja (član 154. stav 1.); da roditelji imaju pravo i dužnost da se staraju o detetu, da staranje o detetu obuhvata: čuvanje, podizanje, vaspitavanje, obrazovanje, zastupanje, izdržavanje te upravljanje i raspolaganje imovinom deteta (član 68. st. 1. i 2.); da roditelji imaju pravo i dužnost da izdržavaju dete pod uslovima određenim ovim zakonom (član 73.); da roditeljsko pravo prestaje kada dete navrši 18. godinu života, kada dete stekne potpunu poslovnu sposobnost pre punoletstva, kada dete bude usvojeno, kada roditelj bude potpuno lišen roditeljskog prava, kada umru dete ili roditelj (član 84. stav 1.).

5. Ustavni sud najpre ukazuje na praksu Evropske komisije za ljudska prava, koja je, odlučujući o primenljivosti garancija sadržanih u pravu na pravično suđenje iz člana 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda na izvršni postupak, zaključila da se odluke koje donosi sud u postupku izvršenja nužno ne odnose na novo i posebno određivanje građanskih prava i obaveza, u poređenju sa parničnim postupkom koji je prethodio izvršnom postupku i odlukom koja je rezultat tog postupka (takvo pravno stanovište je zauzeto u predmetu Anton Dornbach protiv Savezne Republike Nemačke od 7. jula 1986. godine, predstavka broj 11258/84, stav 46.). Ovakvo stanovište je zauzeo i Ustavni sud. Međutim, ovakvo stanovište nije primenljivo u konkretnom slučaju, jer je podnosilac ustavne žalbe, kao izvršni dužnik, u žalbi protiv rešenja o izvršenju pokrenuo pitanja obligacionopravne prirode – zastarelosti i zastoja zastarelosti potraživanja, znači pitanja koja nisu neposredno vezana za sam parnični postupak koji je prethodio izvršnom postupku i odluku koja je rezultat tog postupka.

Razmatrajući ustavnu žalbu sa aspekta istaknute povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, Ustavni sud, pre svega, naglašava da je pravilnu primenu merodavnog prava nadležan da ceni instancioni (viši) sud, u zakonom propisanom postupku kontrole zakonitosti odluka nižestepenih sudova. Ustavni sud nije nadležan da ocenjuje pravilnost činjeničnih i pravnih zaključaka sudova, osim u slučaju kada je primena merodavnog materijalnog i/ili procesnog prava bila očigledno proizvoljna, odnosno arbitrerna na štetu podnosioca ustavne žalbe, što može dovesti do povrede Ustavom zajemčenog prava na pravično suđenje. Stoga je Ustavni sud, u određenim situacijama, koje prvenstveno zavise od konkretnih okolnosti slučaja i utemeljenosti iznetih ustavnopravnih razloga u ustavnoj žalbi, nadležan da ceni povredu prava iz člana 32. stav 1. Ustava i sa stanovišta primene materijalnog, odnosno procesnog prava.

Ustavni sud zatim konstatuje da je podnosilac ustavne žalbe, kao izvršni dužnik, u žalbi protiv rešenja o izvršenju istakao prigovor zastarelosti potraživanja iz izvršne isprave, u smislu odredbe člana 379. stav 1. 3akona o obligacionim odnosima. Propisivanje roka zastarelosti potraživanja ima za cilj da se obezbedi pravna sigurnost i konačnost u odlučivanju o nečijom pravu (videti presudu Evropskog suda za ljudska prava u predmetu Gherardi Martiri v. San Marino, broj predstavke 35511/20, od 15. decembra 2022, st. 114).

Ustavni sud najpre nalazi da nije ustavnopravno prihvatljivo pravno stanovište koje je zauzeto u osporenom drugostepenom aktu da nije osnovan žalbeni navod podnosioca da je nastupila zastarelost potraživanja, u smislu odredbe člana 379. stav 1. 3akona o obligacionim odnosima, jer je izvršna isprava postala pravnosnažna 11. januara 2010. godine, a predlog za izvršenje je podnet tek 29. aprila 2022. godine, znači nakon isteka zakonskog roka od deset godina, i da se u konkretnom slučaju primenjuje odredba člana 381. stav 1. tačka 2) istog zakona kojim je propisano da zastarevanje ne teče između roditelja dok traje roditeljsko pravo. Po oceni Ustavnog suda, sva potraživanja iz pravnosnažne sudske odluke kao izvršne isprave zastarevaju za deset godina, a u smislu odredbe 379. stav 1. 3akona o obligacionim odnosima. Ustavni sud, međutim, ocenjuje da to u konkretnom slučaju nije imalo za posledicu povredu prava na pravično suđenje na štetu podnosioca ustavne žalbe. Ustavni sud smatra da je za ustavnopravnu ocenu postojanja zastarelosti potraživanja u konkretnom slučaju potrebno da se svi izvršni postupci koji su pokrenuti na osnovu iste izvršne isprave i vođeni između istih stranaka, podnosioca ustavne žalbe kao izvršnog dužnika i maloletnog A. R, kao izvršnog poverioca, posmatraju kao jedinstvena celina.

Ustavni sud nalazi da se u izvršnom postupku koji je pokrenut na osnovu pravnosnažne sudske odluke kao izvršne isprave primenjuje desetogodišnji rok zastarelosti potraživanja, u smislu odredbe člana 379. stav 1. Zakona o obligacionim odnosima, koji počinje da teče, načelno, od trenutka kada je izvršna isprava postala izvršna, da se potvrdom o izvršnosti utvrđuje da je odluka postala izvršna i da se uz predlog za izvršenje prilaže izvršna isprava, s tim što izvršna isprava mora da sadrži potvrdu o izvršnosti, a sve shodno odredbama člana 43. stav 1, člana 44. stav 1. i člana 59. stav 2. Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2015. godine. Dakle, Ustavni sud ocenjuje da je Zakonom o obligacionim odnosima propisan rok zastarelosti potraživanja iz sudske odluke kao izvršne isprave, dok je odredbama Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2015. godine propisano od kada počinje da teče rok zastarelosti potraživanja, odnosno kada se može podneti predlog za izvršenje na osnovu sudske odluke kao izvršne isprave.

Ustavni sud konstatuje da je za utvrđenje da li je došlo do proizvoljne primene merodavnog prava na štetu podnosioca ustavne žalbe što bi imalo za posledicu povredu njegovih ustavnih prava, potrebno voditi računa o okolnostima konkretnog slučaja.

Vezano za navedeno, Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, utvrdio da je u rešenju Osnovnog suda u Vranju P. 1740/09 od 21. septembra 2021. godine navedeno da su potvrde pravnosnažnosti od 28. septembra 2020. godine i izvršnosti od „14. septembra 2020. godine“ stavljene na izvršnoj ispravi - presudi Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine, da je predmetna presuda za podnosioca ustavne žalbe istaknuta na oglasnu tablu suda 10. septembra 2020. godine, a skinuta sa oglasne table suda 28. septembra 2020. godine. Ustavni sud, stoga, ocenjuje da je izvršni poverilac stekao zakonsku procesnu mogućnost da podnese predlog za izvršenje protiv podnosioca kao izvršnog dužnika tek 2020. godine kada je izvršna presuda Opštinskog suda u Vranju dostavljena podnosiocu preko oglasne table suda i kada je na toj presudi kao izvršnoj ispravi stavljena potvrda izvršnosti, a uz predlog za izvršenje, u smislu odredbe člana 59. stav 2. Zakona o izvršenju i obezbeđenju iz 2015. godine, mora da se priloži izvršna isprava koja sadrži potvrdu o izvršnosti. Inače, u ranijem pokrenutom izvršnom postupku, na osnovu iste izvršne isprave - presude Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine, Viši sud u Vranju je rešenjem Gži. 253/20 od 21. oktobra 2020. godine ukinuo rešenje o izvršenju, jer se na izvršnoj ispravi - presudi Opštinskog suda u Vranju nije nalazila potvrda o izvršnosti. Nakon donošenja rešenja Osnovnog suda u Vranju P. 1740/09 od 21. septembra 2021. godine, kojim su ukinute potvrde o pravnosnažnosti i izvršnosti presude Opštinskog suda u Vranju P. 1740/99 od 4. decembra 2009. godine, na navedenoj presudi su ponovo stavljene potvrde pravnosnažnosti i izvršnosti, kada je podnosilac stekao zakonsku procesnu mogućnost da podnese novi predlog za izvršenje, što je on i učinio, a koji predlog je usvojen rešenjem Osnovnog suda u Vranju II. 387/22 od 11. maja 2022. godine, koje je potvrđeno rešenjem Višeg suda u Vranju Gži. 333/22 od 15. jula 2022. godine.

Ustavni sud je u postupku utvrdio da u izvršnim postupcima koji su prethodili izvršnom postupku u kojem je donet osporen drugostepeni akt, predlog za izvršenje, na osnovu iste izvršne isprave, nije odbijen zbog zastarelosti potraživanja. Najpre je rešenje o izvršenju Osnovnog suda u Vranju II. 624/20 od 30. juna 2020. godine ukinuto, jer se na izvršnoj ispravi nije nalazila potvrda o pravnosnažnosti i izvršnosti. Zatim, javni izvršitelj iz Vranja je rešenjem II. 2550/20 od 1. aprila 2022. godine obustavio izvršni postupak određen rešenjem o izvršenju Osnovnog suda u Vranju II. 1110/20 od 4. decembra 2020. godine, jer je potvrda o pravnosnažnosti i izvršnosti sudske odluke - izvršne isprave pravnosnažno ukinuta. Ustavni sud ukazuje da donošenje rešenja kojim je postupak izvršenja obustavljen nije od uticaja na mogućnost podnošenja novog predloga za izvršenje na osnovu iste izvršne isprave u odnosu na potraživanje za koje nije sprovedeno izvršenje (videti Odluku Ustavnog suda Už-12972/2020 od 6. aprila 2023. godine).

Na osnovu svega izloženog, Ustavni sud je utvrdio da osporenim rešenjem Višeg suda u Vranju Gži. 333/22 od 15. jula 2022. godine nije povređeno pravo na pravično suđenje te je ustavnu žalbu odbio kao neosnovanu, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 – Odluka US, 40/15 – dr. zakon, 103/15, 10/23 i 92/23).

Kako podnosilac navode o povredi prava na jednaku zaštitu prava i na pravno sredstvo, iz člana 36. Ustava, zasniva na identičnim razlozima koje je isticao u prilog tvrdnji o povredi prava na pravično suđenje, to ih Ustavni sud nije posebno razmatrao.

6. Polazeći od svega navedenog, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

dr Vladan Petrov, s.r.

Odluka Ustavnog suda o odbijanju ustavne žalbe zbog zastarelosti potraživanja izdržavanja

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti