Odbijena ustavna žalba u sporu za naknadu štete zbog prestanka mandata

Kratak pregled

Ustavni sud je odbio kao neosnovanu ustavnu žalbu zbog povrede prava na pravično suđenje, a odbacio u delu o jednakoj zaštiti prava. Postupanje organa u skladu sa tada važećim zakonom ne predstavlja osnov za naknadu štete.

Tekst originalne odluke

Republika Srbija
USTAVNI SUD
Už-9523/2013
14.04.2016.
Beograd

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić, predsednik Veća, i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Milan Stanić, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Branke Milović iz Kule, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 14. aprila 2016. godine, doneo je

O D L U K U

Odbija se kao neosnovana ustavna žalba Branke Milović izjavljena protiv presude Višeg suda u Somboru Gž. 219/13 od 21. oktobra 2013. godine zbog povrede prava na pravično suđenje zajemčenog članom 32. stav 1. Ustava Republike Srbije, dok se u preostalom delu ustavna žalba odbacuje.

O b r a z l o ž e nj e

1. Branka Milović iz Kule podnela je, 19. novembra 201 3. godine, preko punomoćnika Zorana Prekajca, advokata iz Kule , Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv presude Višeg suda u Somboru Gž. 219/13 od 21. oktobra 2013. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje i prava na jednaku zaštitu prava, zajemčenih odredbama člana 32. stav 1. i člana 36. stav 1. Ustava Republike Srbije.

U ustavnoj žalbi je navedeno da je osporenom presudom Višeg suda u Somboru preinačena prvostepena presuda, tako što je odbijen tužbeni zahtev tužilje, ovde podnositeljke ustavne žalbe, radi isplate određenog novčanog iznosa na ime neisplaćenih mesečnih naknada po osnovu vršenja odborničke funkcije. Povredu prava na pravično suđenje podnositeljka, pre svega, zasniva na navodima o pogrešnoj primeni merodavnog materijalnog prava. S tim u vezi podnositeljka je istakla da je neprihvatljiv stav drugostepenog suda kojim opravdava nepostupanje Skupštine opštine Kula po nalogu Ustavnog suda da izmeni akt kojim je utvrđen prestanak mandata odbornika, kao i stav da rešenje o prestanku mandata u momentu donošenja nije bilo protivno zakonu. Podnositeljka smatra da je do štete došlo upravo zbog nezakonitog postupanja Skupštine opštine Kula prilikom donošenja rešenja o prestanku mandata odbornika. Pored toga, podnositeljka je navela da su osporenom presudom povređene i odredbe procesnog prava, jer je presuda doneta suprotno izvedenim dokazima i utvrđenom činjeničnom stanju. Povredu prava na jednaku zaštitu prava, podnositeljka obrazlaže navodima o nejednakom postupanju suda u istoj činjeničnoj i pravnoj situaciji, ukazujući pritom da je presudom Osnovnog suda u Somboru – Sudska jedinica u Kuli P. 236/12 od 11. aprila 2012. godine usvojen tužbeni zahtev za isplatu naknade štete na ime neisplaćene naknade po osnovu vršenja odborničke funkcije, kao i na činjenicu da je navedena presuda postala pravnosnažna protekom roka za žalbu, budući da protiv te presude tužena nije izjavila žalbu.

2. Saglasno članu 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U postupku pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom prethodnom postupku, izvršio uvid u dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu i Odluku Ustavnog suda Už-1455/2008 od 2. juna 2011. godine i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za rešavanje ove ustavnosudske stvari.

Presudom Osnovnog suda u Somboru – Sudska jedinica u Kuli P. 839/12 usvojen je tužbeni zahtev tužilje, ovde podnositeljke ustavne žalbe, i obavezana je tužena Opština Kula da tužilji na ime neisplaćenih mesečnih naknada odbornika za period od 3. novembra 2008. do 29. decembra 2011. godine isplati ukupan iznos od 323.616,00 dinara sa opredeljenom zakonskom zateznom kamatom.

Osporenom presudom Višeg suda u Somboru Gž. 219/13 od 21. oktobra 2013. godine preinačena je ožalbena prvostepena presuda, tako što je odbijen predmetni tužbeni zahtev. U obrazloženju osporene drugostepene presude je, pored ostalog, navedeno: da je, prema utvrđenom činjeničnom stanju, tužilja bila odbornik u Skupštini opštine Kula, te da joj je rešenjem Skupštine opštine od 3. novembra 2008. godine utvrđen prestanak mandata, a koje je doneto na osnovu odredbe člana 47. Zakona o lokalnim izborima; da je presudom Okružnog suda u Somboru Už-55/08 od 6. novembra 2008. godine odbijena žalba izjavljena protiv navedenog rešenja; da je protiv navedenih akata tužilja izjavila ustavnu žalbu, povodom koje je Ustavni sud 2. juna 2011. godine doneo Odluku Už-1455/2008 kojom je utvrdio da je osporenim aktima podnositeljki povređeno pravo iz člana 52. Ustava, pa je naložio Skupštini opštine da u roku od 30 dana od dana dostavljanja odluke izmeni akt kojim joj je utvrđen prestanak mandata; da je Odlukom Ustavnog suda IUz-52/2008 od 21. aprila 2010. godine, između ostalog, utvrđeno da odredbe člana 47. Zakona o lokalnim izborima nisu u saglasnosti sa Ustavom i potvrđenim međunarodnim ugovorima; da je mandat odbornika izabranih kada i tužilja okončan 28. decembra 2011. godine, kada je Vlada raspustila Skupštinu opštine Kula i obrazovala Privremeni organ; da je poslednja sednica Skupštine održana 23. juna 2011. godine, nakon čega naredna sednica, ni nakon više pokušaja, nije mogla biti održana zbog nedostatka kvoruma; da Skupština opštine Kula nije postupila po Odluci Ustavnog suda Už-1455/2008, odnosno nije izmenila svoje rešenje o prestanku mandata; da, za razliku od prvostepenog suda, ovaj sud smatra značajnom činjenicu da razlog tome leži u blokadi rada Skupštine opštine Kula, koja je usledila nakon poslednje sednice održane 21. juna 2011. godine (Odluka Ustavnog suda doneta je kasnije, dana 12. jula 2011. godine), a što je dovelo i do raspuštanja Skupštine opštine 28. decembra 2011. godine; da ovaj razlog utiče na to da izmena akta nije moguća, jer se ona može tražiti samo pred nadležnim organom, dakle pred organom koji je akt doneo; da ovaj sud smatra da je, u konkretnom slučaju, posledice primene zakonskih odredbi koje su proglašene neustavnim, potrebno otkloniti na drugi način, a ne izmenom akta, shodno odredbi člana 62. Zakona o Ustavnom sudu, ali da je za to nadležan Ustavni sud, a ne i sud opšte nadležnosti; da tek kad bi Ustavni sud odredio naknadu štete, kao način otklanjanja štetnih posledica primene neustavne odredbe, stekli bi se uslovi za obraćanje sudu opšte nadležnosti, ukoliko organ koji je pojedinačni akt doneo ne bi dobrovoljno isplatio naknadu; da razmatrajući mogućnost primene opštih pravila za naknadu štete, ovaj sud nalazi da ni onda nema mesta usvajanju tužbenog zahteva; da, iako je Odlukom Ustavnog suda naložena izmena akta, do izmene nije došlo, te rešenje o prestanku mandata i dalje postoji u pravnom poretku; da u momentu donošenja rešenja o prestanku mandata ono nije bilo protivno zakonu, zbog čega u takvoj radnji tužene nije bilo protivpravnosti kao jednog od neophodnih uslova da bi se jedna radnja okvalifikovala kao štetna i sledom toga konstituisala odgovornost tužene, shodno članu 172. Zakona o obligacionim odnosima; da je, polazeći od navedenog, ovaj sud zauzeo stav o neosnovanosti tužbenog zahtev i u skladu sa tim preinačio prvostepenu presudu.

Odlukom Ustavnog suda Už-1455/2008 od 12. jula 2011. godine, u tački 1. izreke, usvojena je ustavna žalba Branke Milović i drugih podnosilaca i utvrđeno je da je presudom Okružnog suda u Somboru Už. 55/08 od 6. novembra 2008. godine i označenim rešenjima Skupštine opštine Kula od 3. novembra 2008. godine povređeno izborno pravo podnosilaca ustavne žalbe zajemčeno članom 52. Ustava Republike Srbije, a u tački 2. izreke naloženo je Skupštini opštine Kula da u roku od 30 dana od dana dostavljanja ove odluke izmeni svoje akte iz tačke 1 izreke. U obrazloženju Odluke je, pored ostalog, navedeno: da je Ustavni sud, na sednici održanoj 21. aprila 2010. godine, doneo Odluku IUz-52/2008, kojom je, između ostalog, utvrđeno da odredbe člana 47. Zakona o lokalnim izborima („Službeni glasnik RS“, broj 129/07) nisu u saglasnosti sa Ustavom i potvrđenim međunarodnim ugovorima; da su osporeni pojedinačni akti doneti primenom odredaba člana 47. Zakona o lokalnim izborima; da su osporenom presudom Okružnog suda u Somboru Už-55/08 od 6. novembra 2008. godine potvrđena rešenja Skupštine opštine Kula od 3. novembra 2008. godine, imajući u vidu da su osporena rešenja doneta saglasno odredbama Zakona o lokalnim izborima; da Ustavni sud ocenjuje da su osporeni pojedinačni akti doneti u skladu sa tada važećim odredbama Zakona o lokalnim izborima, ali da je ovim aktima povređeno pasivno izborno pravo podnosilaca ustavne žalbe zajemčeno odredbama člana 52. Ustava; da činjenica da su sudovi ili drugi državni organi i organizacije kojima su poverena javna ovlašćenja postupali i donosili odluke koje su bile u skladu sa tada važećim zakonom, ne znači da tim odlukama nisu mogla biti povređena ustavna prava onih lica o čijim pravima, obavezama ili na zakonu zasnovanom interesu je odlučivano; da se zaštita ustavnog prava podnosilaca ustavne žalbe ne može uskratiti samo zbog toga što su odredbe Zakona za koje je utvrđeno da nisu u saglasnosti sa Ustavom prestale da važe danom objavljivanja Odluke Ustavnog suda u „Službenom glasniku Republike Srbije“; da u slučaju da podnosioci nisu ustavnom žalbom osporili akte o prestanku odborničkih mandata, imali bi pravo da, saglasno odredbama člana 61. Zakona o Ustavnom sudu, traže od nadležnog organa izmenu tih pojedinačnih akata; da razmatrajući zahtev podnosilaca ustavne žalbe za otklanjanje štetnih posledica prouzrokovanih povredom njihovog Ustavom zajemčenog prava, Ustavni sud je ocenio da su, u konkretnom slučaju, posledice učinjene povrede takve prirode da ih treba otkloniti na način kojim se otklanjaju posledice nastale usled primene opšteg akta za koji je odlukom Ustavnog suda utvrđeno da nije u saglasnosti sa Ustavom i potvrđenim međunarodnim ugovorima, a to je izmena konačnog ili pravnosnažnog pojedinačnog akta. Podnositeljka ustavne žalbe je predložila da Ustavni sud utvrdi da su joj osporenom presudom povređena označena Ustavom zajemčena prava i da podnosiocu utvrdi pravo na pravičnu naknadu zbog povrede tih prava.

4. Odredbama Ustava, na čiju povredu podnosilac ukazuje u ustavnoj žalbi, utvrđeno je: da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud , pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega (član 32. stav 1.); da se jemči jednaka zaštita prava pred sudovima i drugim državnim organima, imaocima javnih ovlašćenja i organima autonomne pokrajine i jedinica lokalne samouprave (član 36. stav 1.).

Pored toga, Ustavom je utvrđeno: da je Ustavni s ud s amostalan i nezavisan državni organ koji štiti ustavnost i zakonitost i ljudska i manjinska prava i s lobode, da s u odluke Ustavnog s uda konačne, izvršne i opšteobavezujuće ( član 166.); da zakon ili drugi opšti akt koji nije s aglasan Ustavu ili zakonu prestaje da važi danom objavljivanja odluke Ustavnog s uda u s lužbenom glasilu (član 168. s tav 3.); da je s vako je dužan da poštuje i izvršava odluku Ustavnog s uda, da Ustavni s ud s vojom odlukom uređuje način njenog izvršenja, kada je to potrebno, kao i da s e izvršenje odluka Ustavnog s uda uređuje zakonom ( član 171. st. 1. do 3. ); da pojedinačni akti i radnje državnih organa, organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, organa autonomnih pokrajina i jedinica lokalne samouprave, moraju biti zasnovani na zakonu, kao i da zakonitost konačnih pojedinačnih akata kojima se odlučuje o pravu, obavezi ili na zakonu zasnovanom interesu podleže preispitivanju pred sudom u upravnom sporu, ako u određenom slučaju zakonom nije predviđena drugačija sudska zaštita (član 198.).

Zakonom o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07, 99/11, 18/13 – Odluka US, 40/15-dr. zakon i 103/15) propisano je: da kad Ustavni s ud odredi način otklanjanja posledica koje s u nastale usled primene opšteg akta koji nije u s aglasnosti s a Ustavom ili zakonom, odluka Ustavnog s uda ima pravno dejstvo od dana njenog objavljivanja u „ Službenom glasniku Republike Srbije“ (član 59.); da s vako kome je povređeno pravo konačnim ili pravnosnažnim pojedinačnim aktom, donetim na osnovu zakona ili drugog opšteg akta, za koji je odlukom Ustavnog s uda utvrđeno da nije u s aglasnosti s Ustavom, opšteprihvaćenim pravilima međunarodnog prava, potvrđenim međunarodnim ugovorima ili zakonom, ima pravo da traži od nadležnog organa izmenu tog pojedinačnog akta ( član 61. s tav 1.), da s e predlog za izmenu konačnog ili pravnosnažnog pojedinačnog akta, donetog na osnovu zakona ili drugog opšteg akta, za koji je odlukom Ustavnog s uda utvrđeno da nije u s aglasnosti s a Ustavom, opšteprihvaćenim pravilima međunarodnog prava, potvrđenim međunarodnim ugovorima ili zakonom, može podneti u roku od šest meseci od dana objavljivanja odluke u „ Službenom glasniku Republike Srbije“, ako od dostavljanja pojedinačnog akta do podnošenja predloga ili inicijative za pokretanje postupka nije proteklo više od dve godine ( član 61. s tav 2.); da ako s e utvrdi da s e izmenom pojedinačnog akta ne mogu otkloniti posledice nastale usled primene opšteg akta za koji je odlukom Ustavnog s uda utvrđeno da nije u s aglasnosti s a Ustavom, opšteprihvaćenim pravilima međunarodnog prava, potvrđenim međunarodnim ugovorima ili zakonom, Ustavni s ud može o drediti da s e o ve posledice o tklone povraćajem u pređašnje s tanje, naknadom štete ili na drugi način ( član 62.); da s u državni i drugi o rgani, organizacije kojima s u poverena javna o vlašćenja, političke s tranke, sindikalne o rganizacije, udruženja građana ili verske zajednice dužni da, u o kviru s vojih prava i dužnosti, izvršavaju o dluke i rešenja Ustavnog s uda ( član 104. s tav 1.).

Zakonom o obligacionim odnosima („Službeni list SFRJ“, br. 29/78, 39/85, 45/89 i 57/89 i „Službeni list SRJ“, br. 31/93, (22/99, 23/99, 35/99 i 44/99)) propisano je: da ko drugome prouzrokuje štetu dužan je naknaditi je, ukoliko ne dokaže da je šteta nastala bez njegove krivice (član 154. stav 1.); da pravno lice odgovara za štetu koju njegov organ prouzrokuje trećem licu u vršenju ili u vezi sa vršenjem svojih funkcija (član 172. stav 1.).

5. Ocenjujući osnovanost navoda ustavne žalbe o povredi prava na pravično suđenje, Ustavni sud konstatuje da podnosilac svoje tvrdnje o povredi ovog prava, u suštini, zasniva na tome da je Viši sud u Somboru prilikom donošenja osp orene presude pogrešno primenio materijalno i procesno pravo .

Ustavni sud ukazuje da je pravilnu primenu materijalnog i procesnog prava, pre svega, nadležan da ceni viši sud, u zakonom propisanom postupku kontrole zakonitosti odluka nižestepenih sudova. Međutim, Ustavni sud nalazi da proizvoljna i arbitrerna primena materijalnog i procesnog prava može dovesti do povrede prava na pravično suđenje, te da u određenim situacijama, koje prvenstveno zavise od činjenica i okolnosti konkretnog slučaja i od ustavnopravnih razloga navedenih u ustavnoj žalbi, ima osnova da se u postupku po ustavnoj žalbi povreda prava iz člana 32. stav 1. Ustava, ceni i sa stanovišta pravilne primene materijalnog i procesnog prava.

Ustavni sud je, u konkretnom slučaju, ocenio da je Viši sud u Somboru u osporenoj presudi izneo jasne i dovoljne razloge zbog kojih smatra da nije osnovan predmetni tužbeni zahtev podnositeljke za naknadu štete na ime neisplaćenih mesečnih naknada po osnovu vršenja odborničke funkcije, zasnovane na ustavnopravno prihvatljivom tumačenju i primeni odredaba merodavnog materijalnog prava. Naime, kako iz činjeničnog stanja koje je utvrđeno pred prvostepenim sudom proizlazi da u radnjama tužene nije bilo protivpravnog postupanja, drugostepeni sud je ocenio da ne postoje uslovi za konstituisanje odgovornosti tužene po osnovu opštih pravila za naknadu štete ustanovljenih Zakonom o obligacionim odnosima. Pored toga, Ustavni sud nalazi da je drugostepeni sud dao i ustavnopravno prihvatljivo obrazloženje u prilog svome stavu da je, u skladu sa odredbom člana 62. Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud nadležan, a ne sud opšte nadležnosti, da odredi drugačiji način otklanjanja posledica (povraćaj u pređašnje stanje, naknada štete ili drugi način ) nastalih primenom zakona za koji je utvrđeno da nije u saglasnosti s Ustavom, u situaciji kada se utvrdi da se izmenom pojedinačnog akta ne mogu otkloniti takve posledice.

U pogledu navoda podnositeljke kojima osporava stav drugostepenog suda da rešenje o prestanku mandata u momentu donošenja nije bilo nezakonito, Ustavni sud nalazi da se takvi navodi podnositeljke ne mogu prihvatiti kao argumenti u prilog tvrdnji o proizvoljnoj ili arbitre rnoj primeni materijalnog prava. Ovo iz razloga što je upravo u Odluci Ustavnog suda Už-1455/2008 navedeno da su osporeni pojedinačni akti (kojim je utvrđen prestanak mandata) doneti u skladu sa tada važećim odredbama Zakona o lokalnim izborima. S tim u vezi, Ustavni sud ukazuje da je Skupština opštine Kula 3. novembra 2008. godine donela rešenja o prestanku mandata određenom broju odbornika (među kojima je i podnositeljka), koja su u postupku sudske kontrole potvrđena presudom Okružnog suda u Somboru Už. 55/08 od 6. novembra 2008. godine, a iz razloga što su osporena rešenja doneta u skladu sa odredbama člana 47. Zakona o lokalnim izborima. Nakon toga, Ustavni sud je doneo Odluku IUz-52/2008 od 21. aprila 2010. godine kojom je, između ostalog, utvrdio da odredbe člana 47. Zakona o lokalnim izborima nisu u saglasnosti sa Ustavom i potvrđenim međunarodnim ugovorima. U postupku po ustavnoj žalbi podnositeljke i drugih lica, u predmetu Už-1455/2008, izjavljenoj protiv akata o prestanku mandata, Ustavni sud je upravo polazeći od svoje Odluke kojom je utvrđena neustavnost navedenih zakonskih odredaba, utvrdio da je podnosiocima povređeno izborno pravo, iako je konstatovano da su ti akti doneti u skladu sa tada važećim zakonskim odredbama. Međutim, razmatrajući zahtev podnosilaca ustavne žalbe za otklanjanje štetnih posledica prouzrokovanih povredom njihovog Ustavom zajemčnog prava, Ustavni sud je ocenio da su, u konkretnom slučaju, učinjene povrede takve prirode da ih treba otkloniti na način kojim se otklanjaju posledice nastale usled primene opšteg akta za koji je utvrđeno da je neustavan, a to je izmena konačnog ili pravnosnažnog pojedinačnog akta.

Ustavni sud nalazi da nisu osnovani ni navodi podnositeljke ustavne žalbe o tome da je neprihvatljiv stav drugostepenog suda kojim opravdava nepostupanje Skupštine opštine po nalogu Ustavnog suda da izmeni akt kojim je podnositeljki utvrđen prestanak mandata . Ovo iz razloga što je u predmetnom parničnom postupku nesumnjivo utvrđeno da izmena akta o prestanku mandata nije bila moguća jer Skupština opštine Kula, nakon donošenja Odluke Ustavnog suda Už-1455/2008 kojom joj je naloženo da izmeni akt o prestanku mandata, nije više zasedala, zbog čega je Vlada 15. decembra 2011. godine donela Odluku o raspuštanju Skupštine opštine Kula i obrazovanju Privremenog organa opštine Kula („Službeni glasnika RS“, broj 97/11), a koja je stupila na snagu 29. decembra 2011. godine. Iz navedenog sledi da zbog okolnosti koje su nastupile nakon donošenja Odluke Ustavnog suda Už-1455/2008 (nemogućnost održavanja sednica Skupštine opštine) podnositeljki nije mogao biti vraćen mandat, niti je ona više mogla uživati mandat odbornika i učestvovati u radu Skupštine opštine, kao uostalom ni drugi odbornici iz tog skupštinskog saziva, te stoga nije mogla ostvariti ni druga akcesorna prava, kao što je pravo na mesečnu naknadu odbornika, koje pripada odbornicima za prisustvovanje na sednicama Skupštine opštine, a u skladu sa odlukom Skupštine opštine Kula kojom je uređeno pitanje naknada za učešće u radu u organima opštine Kula.

Tvrdnje podnositeljke o pogrešnoj primeni procesnog prava Ustavni sud nije posebno razmatrao, s obzirom na to da podnositeljka nije navela nijedan razlog na kome zasniva takve svoje tvrdnje.

Konačno, Ustavni sud naglašava da je ustavnom žalbom osporena drugostepena presuda kojom je pravnosnažno odlučeno o tužbenom zahtevu za naknadu štete na ime neisplaćenih mesečnih naknada za vršenje odborničke funkcije, te da je Ustavni sud u ovom ustavnosudskom postupku, krećući se u granicama navoda i zahteva ustavne žalbe, preispitivao da li je u predmetnom parničnom postupku povređeno pravo na pravično suđenje.

S obzirom na izneto, Ustavni sud je ocenio da je osporena presuda Višeg suda u Somboru Gž. 219/13 od 21. oktobra 2013. godine zasnovana na ustavnopravno prihvatljivom tumačenju odredaba merodavnog prava, te da su tvrdnje podnositeljke o povredi prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava neosnovane, pa je, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, ustavnu žalbu u ovom delu odbio kao neosnovanu i odlučio kao u prvom delu izreke.

6. Razmatrajući navode podnositeljke ustavne žalbe o povredi prava na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava, Ustavni sud najpre naglašava da različito postupanje sudova postoji kada sudovi poslednje instance, u istoj činjeničnoj i pravnoj situaciji, donesu različite odluke. U konkretnom slučaju, podnositeljka ustavne žalbe je kao dokaz o različitom postupanju dostavi la presudu Osnovnog suda u Somboru – Sudska jedinica u Kuli P. 236/12 od 11. aprila 2012. godine kojom je usvojen tužbeni zahtev tužioca za isplatu naknade štete na ime neisplaćenih naknada po osnovu vršenja odborničke funkcije, a koja je postala pravnosnažna zato što je tužena propustila da izjavi žalbu protiv navedene presude. Kak o je o tužbenom zahtevu tužioca u navedenom predmetu meritorno odlučivao samo prvostepeni sud, takva presuda se ne može smatrati dokazom o različitom postupanju sudova kojima bi bila potkrepljena tvrdnja o povredi prava na jednaku zaštitu prava iz člana 36. stav 1. Ustava.

Stoga je Ustavni sud, saglasno odredbi člana 36. stav 1. tačka 7) Zakona o Ustavnom sudu, odbacio ustavnu žalbu u ovom delu jer nisu ispunjene Ustavom i Zakonom utvrđene pretpostavke za vođenje postupka, rešavajući kao u drugom delu izreke.

7. Ustavni sud je, na osnovu svega iznetog i odredaba člana 42b stav 1. tačka 1), člana 45. tačka 9) i člana 46. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, kao i člana 89. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, broj 103/13), doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić

Odbijena ustavna žalba u sporu za naknadu štete zbog prestanka mandata

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti