Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Ustavni sud usvaja ustavnu žalbu i utvrđuje povredu prava na suđenje u razumnom roku u parničnom postupku koji je trajao preko 18 godina. Istovremeno, odbija žalbu u delu koji osporava meritornu presudu Apelacionog suda o pravu na korišćenje stana.

Tekst originalne odluke

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda Vesna Ilić Prelić , predsednik Veća, i sudije dr Dragiša B. Slijepčević, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Milan Stanić, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi S. I. iz Beograda, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi sa članom 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 25. februara 2016. godine, doneo je

O D L U K U

1. Usvaja se ustavna žalba S. I. i utvrđuje da je u parničnom postupku koji je vođen pred Prvim osnovnim sudom u Beogradu u predmetu P. 56811/10 povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na suđenje u razumnom roku , zajemčeno odredbom člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije .

2. Odbija se kao neosnovana ustavna žalba S. I. izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž. 5307/12 od 12. septembra 2013. godine.

O b r a z l o ž e nj e

1. S. I. iz Beograda podneo je, 26. novembra 2013. godine, preko punomoćnika G. K, advokata iz Beograda, Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv presude Apelacionog suda u Beogradu Gž. 5307/12 od 12. septembra 2013. godine, zbog povrede prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava Republike Srbije. Ustavnom žalbom se ističe i povreda prava na suđenje u razumnom roku u postupku u kome je donet osporeni akt.

Podnosilac ustavne žalbe navodi da je osporenom presudom povređeno načelo pravičnosti jer je u toku postupka, između ostalog, utvrđeno da tužena i njen otac imaju kuću koja premašuje njihove potrebe za stanovanjem, te da su time ispunjeni uslovi za otkaz ugovora o zakupu njegovog stana propisani Zakonom o stanovanju, ali da sud i pored toga, nalazeći da se radi o prirodnom cepanju porodice, dozvoljava tuženoj da i dalje koristi sporni stan. Povredu prava na suđenje u razumnom roku obrazlaže time da je predmetni postupak trajao 19 godina. Predlaže da Ustavni sud usvoji ustavnu žalbu i poništi osporenu presudu.

2. Saglasno odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U postupku pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosilaca ustavne žalbe povređeno njihovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je, u sprovedenom postupku, uvidom u spise predmeta Prvog osnovnog suda u Beogradu P. 56811/10, utvrdio sledeće činjenice i okolnosti koje su od značaja za odlučivanje u ovoj ustavnosudskoj stvari:

Tužilac S. I, ovde podnosilac ustavne žalbe, podneo je 16. juna 1995. godine Drugom opštinskom sudu u Beogradu tužbu protiv tužene S. K, radi iseljenja.

Nakon jednog ročišta koje nije održano zbog neurednog pozivanja tužene, u januaru 1995. godine doneta je presuda zbog izostanka. Tužena je u junu 1996. godine podnela "tužbu radi ukidanja klauzule pravnosnažnosti" i nakon sprovedenog grafološkog veštačenja, jednog održanog i dva neodržana ročišta (zbog nedolaska, odnosno neurednog pozivanja tužiočevog punomoćnika), rešenjem od 26. decembra 1997. godine ukinuta je klauzula pravnosnažnosti sa presude zbog izostanka i postupak je nastavljen, iako pomenuta presuda nije stavljena van snage.

Do oktobra 2000. godine, od ukupno 13 zakazanih ročišta, šest nije održano, od čega tri zbog sprečenosti sudije, dva zbog neurednog pozivanja punomoćnika stranaka, a za jedno nisu navedeni razlozi neodržavanja. U ovom delu postupka izveden je dokaz građevinskim veštačenjem i saslušane su parnične stranke, a tužena je 7. marta 2000. godine sudu predala podnesak u kome je, između ostalog, pozivajući se na član 20. stav 3. Zakona o stambenim odnosima, predložila da se tužba odbaci.

Rešenjem od 5. oktobra 2000. godine prekinut je predmetni parnični postupak do okončanja postupka koji se po protivtužbi tužene-protivtužilje (u daljem tekstu: tužena) iz septembra iste godine vodio u predmetu P. 3826/00, radi utvrđenja prava korišćenja spornog stana.

Rešenjem drugostepenog suda Gž. 1462/01 od 28. februara 2001. godine ukinuto je pomenuto prvostepeno rešenje i po nalogu drugostepenog suda spojene su parnice po tužbi i protivtužbi.

U daljem toku postupka, od ukupno 13 zakazanih ročišta, četiri nisu održana - dva zbog neurednog pozivanja tužene, jedno zbog sprečenosti sudije, a jedno zbog nedolaska uredno pozvanog tužioca-protivtuženog (u daljem tekstu: tužilac). Pored dva svedoka, ponovo su saslušane parnične stranke i četiri puta je sud izlazio na lice mesta radi uviđaja.

Rešenjem Okružnog suda u Beogradu Gž. 8837/03 ukinuta je prvostepena presuda od 5. marta 2003. godine.

U ponovnom postupku, od ukupno 20 zakazanih ročišta sedam nije održano - četiri zbog neurednog pozivanja punomoćnika stranaka, dva zbog sprečenosti sudije, a jedno zbog toga što stranke nisu u ostavljenom roku položile predujam za veštačenje. Naime, u toku 2007. godine ponovo je sprovedeno građevinsko veštačenje na okolnost "da li se kuća u vlasništvu oca tužene može smatrati odgovarajućom u smislu zakonskih odredaba kojima je uređena stambena oblast", a veštak je povodom primedbi tužene tri puta dostavljao pisana izjašnjenja i dva puta je saslušan. Na predlog tužene, u junu 2008. godine određeno je izvođenje dokaza građevinskim veštačenjem na istu okolnost, s tim što je povereno Gradskom zavodu za veštačenja. Tužena je dokaz o uplati predujma za veštačenje dostavila u novembru 2008. godine, a tužilac u septembru 2009. godine. Gradski zavod za veštačenja je takođe tri puta dostavljao pisana izjašnjenja na primedbe tužene. Pored veštačenja, izveden je dokaz saslušanjem stranaka.

Osporenom presudom Apelacionog suda u Beogradu Gž. 5307/12 od 12. septembra 2013. godine potvrđena je prvostepena presuda P. 56811/10 od 6. jula 2011. godine, kojom je odbijen tužbeni, a usvojen protivtužbeni zahtev. Drugostepeni sud je ponovio činjenično stanje utvrđeno u prvostepenom postupku: da je nosilac stanarskog prava na spornom stanu u O. ulici u Beogradu, upisane površine 18 m2, faktičke povrišne 30 m2, koji se nalazi u kući čiji je suvlasnik tužilac, bila majka tužene na osnovu ugovora zaključenog sa tužiočevim dedom 22. marta 1967. godine (u presudi je očiglednom omaškom navedeno da je u pitanju tužilac zbog istog imena i prezimena); da su u taj ugovor kao članovi njenog porodičnog domaćinstva bili uneti tužena i njen otac; da su roditelji tužene 1970. godine kupili 1/2 kuće u B. P. koja se sastojala od jednosobnog stana, a da su 1971. godine, zajedno sa rođacima, kupili kuću u P; da je 14. januara 1983. godine D. R. prodao ocu tužene svoju polovinu kuće u B. P. koja se tada sastojala od dve sobe, kupatila i predsoblja, sve nekomforno; da je majka tužene preminula 12. novembra 1983. godine i da je nakon njene smrti tužena postala vlasnik 1/2 idealnih delova kuće u P. (vlasnici druge polovine su rođaci), za koju je, po sprovedenom veštačenju i uviđaju utvrđeno da je nije moguće koristiti za stanovanje jer je trošna, dotrajala i u veoma lošem stanju, nema instalacije, vodovod i kanalizaciju; da se tužena posle majčine smrti nije iseljavala iz stana u O. ulici, iako sa tužiocem nije zaključila ugovor o njegovom korišćenju; da tužena u sudski depozit uplaćuje stanarinu i plaća porez na imovinu; da je otac tužene na osnovu rešenja nadležnog organa od 21. maja 1984. godine izvršio adaptaciju, dogradnju i rekonstrukciju kuće u B. P, u čemu mu je pomogla L. G, a što je trajalo nekoliko godina; da se ova kuća sada sastoji od stana u prizemlju površine 45,86m2 (predsoblje, trpezarija, dve sobe, kupatilo) i nedovršenog tavanskog prostora; da se otac tužene iz stana u O. ulici iselio 1989. godine jer je zasnovao vanbračnu, a potom 1990. godine bračnu zajednicu sa L. G. sa kojom živi u B. P; da je u tom momentu tužena imala 34 godine i da se njena maćeha protivi tome da ona živi u kući u B. P; da se prema nalazu veštaka kuća u B. P, s obzirom na karakteristike i položaj, može smatrati odgovarajućom i za tuženu tj. za tročlano domaćinstvo. Prema nalaženju drugostepenog suda, tuženoj, saglasno odredbama člana 34. u vezi člana 40. Zakona o stanovanju, pripada pravo da, nakon smrti majke, kao nosioca stanarskog prava i iseljenja oca, kao sunosioca stanarskog prava, nastavi sa korišćenjem spornog stana u O. ulici kao jedini preostali član porodičnog domaćinstva majke, a iz razloga što se kuće u P. i B. P. ne mogu smatrati odgovarajućim u smislu odredaba čl. 8. i 14. Zakona o stambenim odnosima. Naime, drugostepeni sud je prihvatio stanovište nižestepenog suda da se kuća u P. ne može smatrati odgovarajućom zbog toga što je "veštačenjem utvrđeno" da ne ispunjava minimalne uslove za život, a da se kuća u B. P, i pored toga što je "veštačenjem utvrđeno" da se u prizemlju nalazi stan koji je podoban za tročlano domaćinstvo i koji po svojim karakteristikama bitno ne pogoršava uslove stanovanja tužene, ne može smatrati odgovarajućom s obzirom na to da je zasnivanjem vanbračne, a potom bračne zajednice oca tužene sa L. G, došlo do prirodnog razdvajanja njihovih domaćinstava imajući u vidu godine života tužene u tom trenutku i okolnost da njen otac nije bio dužan da je primi da stanuje sa njim, a tužena nije imala na drugi način rešeno stambeno pitanje. Takođe je istaknuto da je nižestepeni sud pravilno cenio i to što su odnosi između tužene i njene maćehe poremećeni jer je sud, saglasno pomenutim odredbama Zakona o stambenim odnosima, dužan da ceni ne samo objektivne okolnosti (broj soba, spratnost, lokaciju) već i subjektivne okolnosti ( da li je došlo do cepanja domaćinstva, ko čini članove domaćinstva, da li je reč o maloletnim ili punoletnim članovima domaćinstva, njihove socijalne prilike, ekonomsku samostalnost, međusobne odnose).

4. Odredbom člana 32. stav 1. Ustava, na čiju povredu podnosilac ukazuje u ustavnoj žalbi, utvrđeno je da svako ima pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Zakonom o stambenim odnosima (''Službeni list SFRJ'', br. 11/66 i 32/68), koji je bio na snazi u vreme zaključenja ugovora o korišćenju spornog stana, bilo je propisano: da kad je ugovor o korišćenju stana zaključio jedan od bračnih drugova koji žive u zajedničkom domaćinstvu, nosilac stanarskog prava je i drugi bračni drug, ako oni nisu drukčije ugovorili ili ako ovim zakonom nije drukčije određeno (član 18. stav 2.).

Zakonom o stambenim odnosima ("Službeni glasnik SRS", br. 29/73, 30/80 i 8/81- prečišćen tekst), važećim u vreme smrti majke tužene, bilo j e propisano: da kad jedan od bračnih drugova, nosilac stanarskog prava, umre ili trajno prestane da koristi stan, drugi bračni drug ostaje sam nosilac stanarskog prava na taj stan, ako ovim zakonom nije drukčije određeno (član 15. stav 3.).

Zakonom o stambenim odnosima ("Službeni glasnik SRS", broj 9/85 - prečišćen tekst, 18/85 i 11/88 ), važećim u vreme iseljenja oca tužene iz spornog stana, bilo je propisano: da se kao odgovarajući stan u smislu ovog zakona, smatra stan koji, uzimajući u obzir sve uslove stanovanja, a naročito veličinu, udobnost i mesto na kome se stan nalazi, bitno ne pogoršava uslove stanovanja nosioca stanarskog prava koji bi se u taj stan uselio (član 8. stav 1.); da se korisnikom stana u smislu ovog zakona smatraju nosilac stanarskog prava i članovi njegovog porodičnog domaćinstva koji zajedno sa njim stanuju, kao i lica koja su prestala da budu članovi tog domaćinstva a ostala su u istom stanu, a da se članovima porodičnog domaćinstva, u smislu ovog zakona, smatraju bračni drug, deca rođena u braku, van braka, ili usvojena, pastorčad, roditelji (otac, majka, očuh, maćeha i usvojilac), braća i sestre i lica koja je nosilac stanarskog prava dužan po zakonu da izdržava ili su ta lica dužna po zakonu da izdržavaju nosioca stanarskog prava, a koja zajedno sa njim stanuju (član 9. st. 1. i 2.); da ako nosilac stanarskog prava, njegov bračni drug, ili maloletni članovi njegovog porodičnog domaćinstva imaju ili steknu u svojinu porodičnu stambenu zgradu ili stan u određenim naseljenim mestima u istoj ili susednoj opštini, odnosno gradu, a taj stan odgovara njegovim potrebama i potrebama članova njegovog porodičnog domaćinstva koji zajedno sa njim stanuju, dužan je da se sa svim korisnicima stana iseli iz stana koji koristi po ugovoru o korišćenju stana (član 14. stav 1.); da korisnici stana koji stanuju zajedno sa nosiocem stanarskog prava imaju pravo da trajno koriste stan pod uslovima iz ovog zakona i da članovima porodičnog domaćinstva pripada pravo iz stava 1. ovog člana i posle smrti nosioca stanarskog prava, kao i kad on iz drugih razloga trajno prestane da koristi stan, osim ako je prestao da koristi stan na osnovu otkaza ugovora o korišćenju stana, raskida tog ugovora, na osnovu ugovora o zameni stana ili ako je stekao stanarsko pravo na drugi stan koji mu je dodeljen i za članove porodičnog domaćinstva koji zajedno sa njim stanuju (član 19. st. 1. i 2.); da ako davalac stana na korišćenje smatra da nijedno od lica koja su ostala u stanu posle smrti nosioca stanarskog prava ili kada je on iz drugih razloga trajno prestao da koristi stan nema pravo da po odredbama člana 19. st. 2. i 3. ovog zakona nastavi sa korišćenjem stana, može tužbom sudu u roku od tri meseca od saznanja a najdocnije tri godine posle smrti nosioca stanarskog prava ili kada je on iz drugih razloga trajno prestao da koristi stan tražiti iseljenje svih lica koja su ostala u stanu (član 20. stav 3.) ; da dok se ne zaključi društveni dogovor iz stava 1. ovog člana i ne donese odluka iz stava 2. ovog člana racionalno iskorišćenim stanom, u smislu ovog zakona, smatra se stan u kome broj soba odgovara broju članova porodičnog domaćinstva (član 82. stav 3.).

5. Ocenjujući osnovanost ustavne žalbe sa stanovišta Ustavom zajemčenog prava na suđenje u razumnom roku, Ustavni sud i u ovom slučaju konstatuje da su ispunjeni uslovi da se prilikom ocene da li je postupak vođen u okviru razumnog roka ili ne, uzme u obzir stanje predmeta na dan 8. novembra 2006. godine, kada je stupio na snagu Ustav Republike Srbije kojim se jemči pravo na suđenje u razumnom roku kao element prava na pravično suđenje i obezbeđuje ustavnosudska zaštita Ustavom zajemčenih prava i sloboda u postupku po ustavnoj žalbi, a iz razloga što sudski postupak po svojoj prirodi predstavlja jedinstvenu celinu. U tom smislu, Ustavni sud je utvrdio da je predmetni parnični postupak trajao preko 18 godina.

Polazeći od navedenog, Ustavni sud nalazi da se i pored toga što je pojam razumne dužine trajanja jednog sudskog postupka relativna kategorija koja zavisi od niza činilaca - složenosti činjeničnih i pravnih pitanja u konkretnom slučaju, ponašanja podnosioca ustavne žalbe kao stranke u postupku, ponašanja nadležnih sudova koji vode postupak i prirode zahteva, odnosno značaja prava o kome se u postupku raspravlja za podnosioca, trajanje ove parnice u periodu od preko osamnaest godina ne može opravdati nijednim od prethodno navedenih činilaca. Naime, po nalaženju Ustavnog suda, bez obzira na to koliko su složena sporna činjenična i pravna pitanja koja u jednom sudskom postupku treba raspraviti, ne može se prihvatiti da je razumno da parnica traje preko 18 godina, posebno u situaciji kada su tužbeni i protivtužbeni zahtev u koneksnoj vezi i kada za utvrđivanje činjenica bitnih za presuđenje nije bilo potrebno sprovoditi obiman i složen dokazni postupak. Naime, u konkretnom slučaju, osim parničnih stranaka, saslušana su samo dva svedoka i sprovedeno je građevinsko veštačenje i izvršen uviđaj na licu mesta radi utvrđivanja stanja objekata u P, B. P. i O. ulici u Beogradu. Ustavni sud je, iznoseći ovakav zaključak, imao u vidu i da šest ročišta nije održano zbog sprečenosti sudije, ali i činjenicu da je podnosilac po nalogu suda predujam za veštačenje položio tek posle godinu dana i tri meseca i da jedno ročište nije održano zbog njegovog nedolaska, ali je našao da pomenuti doprinos podnosioca nije bio od odlučujućeg značaja za dugo trajanje postupka. Ustavni sud je ocenio da u konkretnom slučaju nisu postojale takve objektivne okolnosti za čije postojanje nadležni sudovi ne mogu biti odgovorni, a koje su onemogućavale okončanje spora u okviru standarda razumnog roka.

S obzirom na izneto, Ustavni sud je utvrdio da je zbog nedelotvornog postupanja prvostepenog suda podnosiocu ustavne žalbe povređeno pravo na suđenje u razumnom roku, zajemčeno članom 32. stav 1. Ustava, te je, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07 , 99/11 , 18/13 - Odluka US, 40/15-dr.zakon i 103/15), usvojio ustavnu žalbu i odlučio kao u tački 1. izreke.

Kako u ustavnoj žalbi nije postavljen zahtev za naknadu nematerijalne štete, Ustavni sud je, krećući se u granicama postavljenog zahteva, u smislu člana 89. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu, smatrao da je pravično zadovoljenje podnosioca u ovom slučaju ostvareno samim utvrđivanjem povrede ustavnog prava.

6. Imajući u vidu da podnosilac smatra da mu je pravo na pravično suđenje povređeno pravnim zaključkom drugostepenog suda da tužena ima pravo da nastavi sa korišćenjem spornog stana u svojstvu zakupca na neodređeno vreme, Ustavni sud i ovom prilikom podseća da u postupku po ustavnoj žalbi nije nadležan da ocenjuje pravilnost pravnih zaključaka redovnih sudova, već da, sagledavajući postupak kao jedinstvenu celinu, oceni da li je podnosiocu bilo omogućeno pravično suđenje u smislu garancija procesne pravičnosti. Jedini izuzetak od navedenog, postoji u slučajevima kada je tumačenje i primena merodavnog prava bila arbitrerna na štetu podnosioca u meri da za posledicu ima povredu ili uskraćivanje Ustavom zajemčenih prava i sloboda.

Kako podnosilac ističe da su se stekli uslovi za "otkaz ugovora o zakupu stana" u skladu sa odredbama Zakona o stanovanju jer je otac tužene stekao u svojinu useljivu nepokretnost "koja odgovara svim članovima porodičnog domaćinstva", odnosno ističe da tužena i njen otac imaju u vlasništvu kuću koja prema veličini i opremljenosti premašuje njihove potrebe za stanovanjem, Ustavni sud pre svega ukazuje da se otkaz ugovora može tražiti kada status zakupca stana nije sporan i kada proizlazi ili iz ugovora o zakupu stana zaključenog sa vlasnikom stana ili iz rešenja koje takav ugovor zamenjuje, što u konkretnom nije slučaj. Dalje, Ustavni sud ukazuje da član 14. Zakona o stambenim odnosima, koji je bio na snazi i vreme iseljenja oca tužene iz spornog stana, sadrži odredbe koje onemogućavaju da jedno lice bude nosilac stanarskog prava, a da on, njegov bračni drug ili maloletni članovi njegovog porodičnog domaćinstva imaju ili steknu u svojinu porodičnu stambenu zgradu ili stan u određenim mestima u istoj ili susednoj opštini. U takvom slučaju, nosilac stanarskog prava je dužan da se sa svim korisnicima iseli iz stana koji koristi po osnovu ugovora o korišćenju stana, ukoliko zgrada ili stan koji ima ili ga je stekao odgovara njegovim potrebama i potrebama članova njegovog porodičnog domaćinstva. Osim toga, saglasno članu 19. stav 2. navedenog zakona, pravo članova porodičnog domaćinstva da koriste stan sa nosiocem stanarskog prava jeste akcesorne prirode. Naime, članovi porodičnog domaćinstva dele sudbinu nosioca stanarskog prava u korišćenju stana, osim u slučajevima predviđenim pomenutom zakonskom odredbom - posle smrti nosioca stanarskog prava ili kada on trajno prestane da koristi stan, u kom slučaju članovi porodičnog domaćinstva nastavljaju sa korišćenjem stana na način predviđen članom 20. pomenutog zakona. Ali, ukoliko je nosilac stanarskog prava prestao da koristi stan zbog toga što je dobio drugi stan za sebe i za sve članove svog porodičnog domaćinstva, koji odgovara njihovim potrebama, obaveza nosioca stanarskog prava da se iseli iz stana koji koristi odnosi se i na članove njegovog porodičnog domaćinstva koji zajedno sa njim stanuju. Međutim, odredba člana 19. Zakona nije isključivala mogućnost "prirodnog cepanja porodice" do kojeg je dolazilo u situacijama kada je nosilac stanarskog prava dobijao drugi stan na korišćenje za sebe i neke od članova porodičnog domaćinstva, u kom slučaju bi oni članovi porodičnog domaćinstva za koje nije dodeljen drugi stan, imali pravo da nastave sa korišćenjem stana u kome su do tada stanovali sa nosiocem stanarskog prava ukoliko nisu rešili svoje stambene potrebe. Po nalaženju Ustavnog suda, a imajući u vidu rešenje iz člana 19. Zakona, članovi porodičnog domaćinstva imali bi pravo da nastave sa korišćenjem stana iz kojeg se iseljava nosilac stanarskog prava iz razloga propisanog članom 14. Zakona, ukoliko stan ili kuća koji su stečeni ne odgovaraju potrebama svih članova porodičnog domaćinstva nosioca stanarskog prava koji se iseljava u skladu sa merilima o racionalnom korišćenju stanova, dakle i u onim slučajevima kada dolazi do "prirodnog cepanja porodice".

Primenjujući navedeno na konkretan slučaj, te imajući u vidu da se suština argumentacije drugostepenog suda o osnovanosti protivtužbenog i neosnovanosti tužbenog zahteva svodi na ocenu suda da se deo kuće u P. ne može smatrati odgovarajućim stanom u smislu člana 8. tada važećeg Zakona o stambenim odnosima jer je reč o dotrajalom, trošnom objektu bez vodovodnih i električnih instalacija, a da se u odnosu na kuću tj. stan u B. P. radi o "prirodnom cepanju porodice", pri čemu su u obzir uzeti i elementi koji su korišćeni za utvrđivanje merila o racionalnom korišćenju stana (broj korisnika i njihov uzrast), Ustavni sud je ocenio da je pravni zaključak drugostepenog suda o razlozima zbog kojih nisu ispunjeni uslovi za iseljenje tužene iz podnosiočevog stana, obrazložen na jasan, argumentovan i ustavnopravno prihvatljiv način. Po nalaženju Ustavnog suda, stav Apelacionog suda da tužena ima pravo da kao preostali član porodičnog domaćinstva svoje majke i oca nastavi da koristi sporni stan u svojstvu zakupca na neodređeno vreme u smislu člana 40. Zakona o stanovanju, ne ukazuje na proizvoljnost u primeni merodavnog materijalnog prava.

Polazeći od izloženog, Ustavni sud je ocenio da podnosiocu ustavne žalbe osporenom presudom nije povređeno pravo na pravično suđenje, te je, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu, u ovom delu odbio ustavnu žalbu kao neosnovanu, odlučujući kao u tački 2. izreke.

7. S obzirom na izneto , Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom, doneo Odluku kao u izreci.

PREDSEDNIK VEĆA

Vesna Ilić Prelić, s.r.

Odluka Ustavnog suda o povredi prava na suđenje u razumnom roku

Kratak pregled

Tekst originalne odluke

Slični dokumenti