Odluka Ustavnog suda o žalbama neizabranih sudija protiv odluka VSS
Kratak pregled
Ustavni sud usvaja žalbe brojnih neizabranih sudija, poništava odluke Visokog saveta sudstva kojima su odbijeni njihovi prigovori, i utvrđuje da nije oborena pretpostavka o njihovoj stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti, nalažući VSS da ih izabere na stalnu sudijsku funkciju.
Tekst originalne odluke
Republika SrbijaUSTAVNI SUD
VIIIU-534/2011
11.07.2012.
Beograd
Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša B. Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, Bratislav Đokić, Vesna Ilić Prelić, dr Goran Ilić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković, dr Bosa Nenadić, Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, u postupku po žalbi Zorana Jovanovića iz Zaječara i žalbama Ane Kočiš Sirke Mak iz Sente, Srećka Radivojevića iz Smederevske Palanke, Radovana Merdovića iz Majdanpeka, Jele Mijatović iz Šida, Jovice Ilića iz Ćuprije, Marine Živković iz Pirota, Rajka Fuštara iz Kragujevca, Radovanke Karličić iz Kraljeva, Jovice Arsenijevića iz Paraćina, Danice Avramović iz Niša, Tamare Brešković Stanišljević iz Beograda, Svetlane Varmeđa iz Šida, Selene Filipović iz Kosjerića, Anke Trbić iz Bačinaca, Milenka Todorovića iz Smedereva, Slađane Starčević iz Sremske Mitrovice, Milana Begovića iz Ivanjice, Branimira Stankovića iz Leskovca, Spomenke Jovanović iz Kraljeva, Radinke Zrnić iz Užica, Verice Arsić iz Kruševca, Tatjane Ćirić iz Niša, Milana Miljkovića iz Niša, Ljubiše Radulovića sa Zlatibora, Zlate Radisavljević iz Zaječara, Smilje Sarić Radin iz Kikinde, Danijele Milenković iz Bora, Zorana Ćosića iz Novog Beograda, Ištvana Ripsona iz Mužlje, Vesne Maksimović iz Bora, Gradimira Nikolića iz Niša, Ljiljane Smiljanić iz Vršca, Momčila Minića iz Novog Pazara, Ksenije Džombić iz Niša, Ružice Nikolić iz Starih Banovaca, Andrije Vukovića iz Aranđelovca, Jasmine Štulić iz Valjeva, Zorice Stojadinović iz Požarevca, Sanje Munjić iz Kragujevca, Rose Mazić iz Valjeva, Predraga Kolakovića iz Jagodine, Olivere Andrejević iz Leskovca, Budimira Lakićevića iz Bajine Bašte, Milke Džoković iz Valjeva, Milanke Stojanović iz Petrovca na Mlavi, Miroljuba Živanovića iz Krnjeva, Jasmine Mitrović iz Vlasotinca, Biljane Spajić iz Rume, Divne Stošić iz Kruševca, Slaviše Mladenovića iz Velikog Vojilovca, Stojila Stankovića iz Vladičinog Hana, Dragane Vićentić iz Beograda, Miloša Mladenovića iz Raške, Dejana Dobrosavljevića iz Beograda, Dragoljuba Lazarevića iz Žagubice, Dragana Lalića iz Sremske Mitrovice, Dragane Tokić iz Kruševca, Zorana Paločevića iz Smedereva, Milene Marković iz Topole, Branimira Jeremića iz Jagodine, Mirjane Lazarević iz Pančeva, Gorana Despotovića iz Vranja, Slađane Jovanović iz Šapca, Dragana Jovanovića iz Paraćina, Marine Dacijar iz Beograda, Gordane Đurić iz Prokuplja, Jadranke Trifković Stanić iz Zrenjanina, Ljubinke Mitrović iz Niša, Sofije Živković iz Rume, Zorana Oliverića iz Svilajnca, Vladislave Svilokos iz Sremske Mitrovice, Vesne Mihajlović iz Požarevca, Ljiljane Vejnović iz Sombora, Milorada Milina iz Vršca, Dragane Ranđelović iz Leskovca, Danijele Maksić iz Šapca, Mirjane Lazarević Atanasković iz Leskovca, Janka Milenkovića iz Kruševca, Miodraga Jankovića iz Leskovca, Ljubinke Veličković iz Vranja, Dragana Zdravkovića iz Niša, Slaviše Vukanovića iz Novog Pazara, Slavka Trajkovića iz Leskovca, Ružice Stojilković iz Bele Palanke, Dragoslave Veselinović iz Niša, Zorana Saveljića iz Niša, Jorgovana Marinkovića iz Velikog Gradišta, Aleksandra Đurića iz Mionice, Dragomira Milojevića iz Kragujevca, Saše Isakovića iz Mladenovca, Vere Sredojević iz Novog Beograda, Zorice Ćosić iz Trstenika, Vesne Martinović iz Sombora, Milana Radulovića iz Prokuplja, Živice Đorđevića iz Zaječara, Mirka Dončića iz Stare Pazove, Svetlane Ristić iz Novog Beograda, Zorice Bojanić iz Blaca, Jove Krtinića iz Bora, Lejze Šola Pajko iz Beograda, Vere Marković iz Beograda, Dragane Veselinović iz Zaječara, Nikice Vukašinova iz Kovina, Bratislava Rančića iz Kučeva, Branislava Ivanovića iz Valjeva, Slavice Grujić iz Kruševca, Petra Bjelogrlića iz Ivanjice i Slavice Avramović iz Sremske Mitrovice, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 155. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 11. jula 2012. godine, doneo je
O D L U K U
1. Usvaja se žalba:
- Zorana Jovanovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00657/2011-01 od 16. avgusta 2011. godine;
- Ane Kočiš Sirke Mak izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00209/2011-01 od 26. avgusta 2011. godine;
- Srećka Radivojevića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00757/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Radovana Merdovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00547/2011-01 od 16. avgusta 2011. godine;
- Jele Mijatović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-385/2011-01 od 23. septembra 2011. godine;
- Jovice Ilića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00881/2011-01 od 28. oktobra 2011. godine;
- Marine Živković izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00573/2011-01 od 9. septembra 2011. godine;
- Rajka Fuštara izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00843/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Radovanke Karličić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-01213/2011-01 od 8. decembra 2011. godine;
- Jovice Arsenijevića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00981/2011-01 od 1. decembra 2011. godine;
- Danice Avramović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00582/2011-01 od 10. novembra 2011. godine;
- Tamare Brešković Stanišljević izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-718/2011-01 od 8. marta 2012. godine;
- Svetlane Varmeđa izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-01195/2011-01 od 5. aprila 2012. godine;
- Selene Filipović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00924/2011-01 od 30. marta 2012. godine;
- Anke Trbić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-936/2011-01 od 12. aprila 2012. godine;
- Milenka Todorovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00860/2011-01 od 23. aprila 2012. godine;
- Slađane Starčević izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-106/2011-01 od 20. jula 2011. godine;
- Milana Begovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00337/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Branimira Stankovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00207/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Spomenke Jovanović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00466/2011-01 od 23. septembra 2011. godine;
- Radinke Zrnić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00278/2011-01 od 23. septembra 2011. godine;
- Verice Arsić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00970/2011-01 od 28. oktobra 2011. godine;
- Tatjane Ćirić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00622/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Milana Miljkovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00431/2011-01 od 1. decembra 2011. godine;
- Ljubiše Radulovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00170/2011-01 od 1. decembra 2011. godine;
- Zlate Radisavljević izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00567/2011-01 od 10. novembra 2011. godine;
- Smilje Sarić Radin izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00339/2011-01 od 20. aprila 2012. godine;
- Danijele Milenković izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00320/2011-01 od 30. marta 2012. godine;
- Zorana Ćosića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00242/2011-01 od 19. aprila 2012. godine;
- Ištvana Ripsona izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00116/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Vesne Maksimović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00181/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Gradimira Nikolića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00168/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Ljiljane Smiljanić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00394/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Momčila Minića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-428/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Ksenije Džombić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00559/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Ružice Nikolić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00734/2011-01 od 28. oktobra 2011. godine;
- Andrije Vukovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 117-00-00001/2011-01 od 8. decembra 2011. godine;
- Jasmine Štulić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-548/2011-01 od 4. novembra 2011. godine;
- Zorice Stojadinović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-297/2011-01 od 20. jula 2011. godine;
- Sanje Munjić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00423/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Rose Mazić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-527/2011-01 od 2. aprila 2012. godine;
- Predraga Kolakovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00587/2011-01 od 27. aprila 2012. godine;
- Olivere Andrejević izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00660/2011-01 od 16. maja 2012. godine;
- Budimira Lakićevića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00554/2011-01 od 20. jula 2011. godine;
- Milke Džoković izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-78/2011-01 od 20. jula 2011. godine;
- Milanke Stojanović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00148/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Miroljuba Živanovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-735/2011-01 od 26. avgusta 2011. godine;
- Jasmine Mitrović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00180/2011-01 od 10. novembra 2011. godine;
- Biljane Spajić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00792/2011-01 od 9. septembra 2011. godine;
- Divne Stošić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-729/2011-01 od 10. novembra 2011. godine;
- Slaviše Mladenovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-210/2011-01 od 20. jula 2011. godine;
- Stojila Stankovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-01111/2011-01 od 8. decembra 2011. godine;
- Dragane Vićentić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-01126/2011-01 od 23. marta 2012. godine;
- Miloša Mladenovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00152/2011-01 od 2. aprila 2012. godine;
- Dejana Dobrosavljevića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00801/2011-01 od 8. marta 2012. godine;
- Dragoljuba Lazarevića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00791/2011-01 od 27. aprila 2012. godine;
- Dragana Lalića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-475/2011-01 od 26. aprila 2012. godine;
- Dragane Tokić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00387/2011-01 od 5. aprila 2012. godine;
- Zorana Paločevića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-01204/2011-01 od 26. aprila 2012. godine;
- Milene Marković izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00426/2011-01 od 24. aprila 2012. godine;
- Branimira Jeremića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00356/2011-01 od 16. avgusta 2011. godine;
- Mirjane Lazarević izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-813/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Gorana Despotovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00392/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Slađane Jovanović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00141/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Dragana Jovanovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00920/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Marine Dacijar izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-001165/2011-01 od 19. oktobra 2011. godine;
- Gordane Đurić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00827/2011-01 od 10. novembra 2011. godine;
- Jadranke Trifković Stanić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-0061/2011-01 od 28. oktobra 2011. godine;
- Ljubinke Mitrović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-01300/2011-01 od 16. avgusta 2011. godine;
- Sofije Živković izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00730/2011-01 od 1. decembra 2011. godine;
- Zorana Oliverića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-1114/2011-01 od 1. decembra 2011. godine;
- Vladislave Svilokos izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00935/2011-01 od 8. decembra 2011. godine;
- Vesne Mihajlović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-275/2011-01 od 26. avgusta 2011. godine;
- Ljiljane Vejnović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00599/2011-01 od 19. oktobra 2011. godine;
- Milorada Milina izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00509/2011-01 od 5. aprila 2012. godine;
- Dragane Ranđelović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00213/2011-01 od 20. aprila 2012. godine;
- Danijele Maksić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-862/2011-01 od 5. aprila 2012. godine;
- Mirjane Lazarević Atanasković izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00049/2011-01 od 12. aprila 2012. godine;
- Janka Milenkovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-897/2011-01 od 25. aprila 2012. godine;
- Miodraga Jankovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00544/2011-01 od 14. maja 2012. godine;
- Ljubinke Veličković izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00575/2011-01 od 20. jula 2011. godine;
- Dragana Zdravkovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-1138/2011-01 od 21. oktobra 2011. godine;
- Slaviše Vukanovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-558/2011-01 od 9. septembra 2011. godine;
- Slavka Trajkovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-010-01-00890/2011-01 od 8. decembra 2011. godine;
- Ružice Stojilković izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 117-00-00042/2011-01 od19. aprila 2012. godine;
- Dragoslave Veselinović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-1009/2011-01 od 20. aprila 2012. godine;
- Zorana Saveljića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-749/2011-1 od 19. marta 2012. godine;
- Jorgovana Marinkovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00229/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Aleksandra Đurića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-760/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Dragomira Milojevića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00999/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Saše Isakovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-1209/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Vere Sredojević izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-0020/2011-01 od 9. septembra 2011. godine;
- Zorice Ćosić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-1075/2011-01 od 2. novembra 2011. godine;
- Vesne Martinović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-579/2011-01 od 24. novembra 2011. godine;
- Milana Radulovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-01241/2011-01 od 24. novembra 2011. godine;
- Živice Đorđevića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00236/2011-01 od 22. jula 2011. godine;
- Mirka Dončića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-446/2011-01 od 19. marta 2012. godine;
- Svetlane Ristić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00131/2011-01 od 29. marta 2012. godine;
- Zorice Bojanić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-489/2011-01 od 12. aprila 2012. godine;
- Jove Krtinića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00578/2011-01 od 24. aprila 2012. godine;
- Lejze Šola Pajko izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-001201/2011-01 od 30. marta 2012. godine;
- Vere Marković izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-0151/2011-01 od 30. marta 2012. godine;
- Dragane Veselinović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00539/2011-01 od 26. aprila 2012. godine;
- Nikice Vukašinova izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00724/2011-01 od 16. avgusta 2011. godine;
- Bratislava Rančića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00430/2011-01 od 9. septembra 2011. godine;
- Branislava Ivanovića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00803/2011-01 od 21. oktobra 2011. godine;
- Slavice Grujić izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-592/2011-01 od 6. oktobra 2011. godine;
- Petra Bjelogrlića izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-00471/2011-01 od 26. avgusta 2011. godine i
- Slavice Avramović izjavljena protiv odluke Visokog saveta sudstva broj 010-01-390/2011-01 od 2. aprila 2012. godine
i utvrđuje da u postupku odlučivanja o prigovorima podnosilaca žalbi nije oborena pretpostavka da podnosioci ispunjavaju uslove za izbor na stalnu sudijsku funkciju.
2. Poništavaju se odluke Visokog saveta sudstva iz tačke 1.
3. Nalaže se Visokom savetu sudstva da u roku od 60 dana od dana prijema ove odluke izvrši izbor podnosilaca žalbi u skladu sa članom 30. Pravila za primenu Odluke o utvrđivanju kriterijuma i merila za ocenu stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti i za postupak preispitivanja odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva o prestanku sudijske dužnosti („Službeni glasnik RS“, br. 35/11 i 90/11).
O b r a z l o ž e nj e
1. Zoran Jovanović iz Zaječara i druga lica navedena u uvodu i izreci ove odluke podnela su Ustavnom sudu žalbe protiv odluka Visokog saveta sudstva donetih u postupku u kome je odlučivano o njihovim prigovorima podnetim protiv odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva kojima je utvrđeno da podnosioci u postupku opšteg izbora sudija nisu izabrani na stalnu sudijsku funkciju u skladu sa Zakonom o sudijama („Službeni glasnik RS“, br. 116/08, 58/09 i 104/09), te da im je sa 31. decembrom 2009. godine prestala sudijska dužnost. Odlukama koje su žalbama osporene pred Ustavnim sudom u postupku preispitivanja odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva odbijeni su prigovori podnosilaca žalbi.
Žalbe su izjavljene zbog bitnih povreda postupka, pogrešno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja, povrede materijalnog prava, kao i zbog „povrede ustavnog prava i prava garantovanih Evropskom konvencijom“. Podnosioci žalbi, između ostalog, kao jednu od bitnih povreda postupka ističu sastav Visokog saveta sudstva koji je odlučivao o izjavljenim prigovorima i način odlučivanja u tom postupku, ukazujući da su u radu i odlučivanju učestvovali i članovi Visokog saveta sudstva koji su donosili odluke u postupku opšteg izbora, a koje su, upravo zbog značajnih propusta u postupku donošenja, predmet preispitivanja.
2. Ustavni sud je u sprovedenom postupku utvrdio: da su svi podnosioci žalbi do 15. jula 2009. godine, kada je Visoki savet sudstva, u „Službenom glasniku RS,“ broj 52/09, objavio oglas za izbor sudija u sudovima opšte i posebne nadležnosti u Republici Srbiji, obavljali sudijsku dužnost u nekom od tada postojećih redovnih sudova; da su blagovremeno podneli prijave na oglas za izbor na stalnu sudijsku funkciju u neki/neke od sudova u Republici Srbiji; da je Visoki savet sudstva 16. decembra 2009. godine doneo Odluku o izboru sudija na stalnu sudijsku funkciju u sudovima opšte i posebne nadležnosti, koja je objavljena u „Službenom glasniku RS“, broj 106/09 od 17. decembra 2009. godine i da je 25. decembra 2009. godine isti organ doneo Odluku broj 06-00-37/2009-01 kojom je u stavu I izreke utvrđeno da sudijama koje nisu izabrane u skladu sa Zakonom o sudijama („Službeni glasnik RS“, broj 116/08) prestaje sudijska dužnost sa 31. decembrom 2009. godine, pri čemu su u tač. 1. do 837. navedena imena i prezimena sudija i naziv suda u kome su obavljali sudijsku dužnost, a u stavu II izreke određeno je da navedene sudije imaju pravo na naknadu plate, koju će utvrditi vršilac funkcije predsednika onog suda u kojem to pravo treba da ostvare; da je po osnovu ovih odluka podnosiocima žalbi prestala sudijska dužnost, jer nisu izabrani ni u jedan sud za koji su podneli prijavu. Ustavni sud je takođe utvrdio: da je Visoki savet sudstva tokom 2010. godine u odnosu na podnosioce žalbi doneo pojedinačne odluke kojima je utvrdio da nisu izabrani za sudije u skladu sa Zakonom o sudijama, u kojima je naveo razloge zbog kojih svaki od podnosilaca ne ispunjava uslove iz člana 45. Zakona u pogledu Zakonom propisanih kriterijuma za izbor sudija (stučnost, osposobljenost, odnosno dostojnost); da su se podnosioci žalbi, povodom donetih odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva, obraćali Ustavnom sudu sa zahtevom za ustavnosudsku zaštitu. Konačno, utvrđeno je da je Visoki savet sudstva u postupku preispitivanja odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva doneo odluke koje se osporavaju podnetim žalbama i da su tim odlukama odbijeni prigovori podnosilaca i potvrđene odluke prvog sastava Visokog saveta sudstva.
Iz do sada održanih rasprava po žalbama neizabranih sudija, kao i uvidom u spise predmeta koje je Ustavnom sudu dostavio Visoki savet sudstva, Sud je utvrdio: da su u stalnom sastavu Visokog saveta sudstva koji je odlučivao o prigovorima neizabranih sudija, kao članovi po položaju bila lica koja su, personalno, u istom svojstvu bila i članovi prvog sastava Visokog saveta sudstva (predsednik Vrhovnog kasacionog suda, ministar nadležan za pravosuđe i predsednik nadležnog odbora Narodne skupštine), te da ova konstatacija važi i za jednog od izbornih članova Visokog saveta sudstva – lice koje se bira iz reda advokata; da ne postoji rešenje Visokog saveta sudstva kojim se ova lica izuzimaju iz rada i odlučivanja o prigovorima; da su navedena lica bila prisutna na sednicama Visokog saveta sudstva na kojima se odlučivalo o prigovorima i da su činila kvorum za rad Visokog saveta sudstva; da su se prilikom odlučivanja uzdržavala od glasanja; da je u toku postupka odlučivanja o prigovorima protiv jednog izbornog člana Visokog saveta sudstva iz reda sudija pokrenut krivični postupak i određen pritvor; da je u toku ovog postupka jedan od izbornih članova iz reda sudija podneo ostavku; da je tokom ovog postupka u odnosu na izbornog člana Visokog saveta sudstva iz reda profesora pravnog fakulteta Agencija za borbu protiv korupcije 9. decembra 2010. godine donela rešenje broj 020-00-002442010-06 kojim je utvrđeno da je Predrag Dimitrijević, na javnoj funkciji dekana Pravnog fakulteta u Nišu prihvatanjem druge javne funkcije - člana Visokog saveta sudstva, postupio suprotno odredbi člana 28. stav 2. Zakona o Agenciji za borbu protiv korupcije, zbog čega mu javna funkcija člana Visokog saveta sudstva prestaje po sili zakona, da je Odbor Agencije za borbu protiv korupcije 9. marta 2011. godine, rešavajući o žalbi Predraga Dimitrijevića izjavljenoj protiv navedenog prvostepenog rešenja, doneo rešenje broj 012-00-00003/2011-02, kojim je odbio žalbu kao neosnovanu, a da Narodna skupština, prema saopštenju sa sednice od 29. decembra 2011. godine, nije prihvatila predlog za prestanak funkcije navedenom članu Visokog saveta sudstva.
3. Odredbama Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07 i 99/11) propisano je: da Ustavni sud odlukom odlučuje u postupku po žalbi sudija na odluku o prestanku funkcije i druge odluke Visokog saveta sudstva (član 45. tačka 12)); da Ustavni sud na sednici Velikog veća, koje čine predsednik Ustavnog suda i sedam sudija, između ostalog, donosi odluke iz člana 45. tačka 12) ovog zakona i da Ustavni sud ima dva velika veća (član 42b stav 1. tačka 1. i stav 4.).
Polazeći od navedenih odredaba zakona kojim se uređuje postupak pred Ustavnim sudom, kao i prethodno utvrđenih činjenica, Ustavni sud je ocenio da se u odnosu na sve podnosioce žalbi – neizabrane sudije, postavljaju ista sporna pravna pitanja, pa je iz tog razloga celishodno i racionalno u svim predmetima iz nadležnosti jednog Velikog veća da Ustavni sud spoji postupke i o podnesenim žalbama odluči jednom odlukom. Zbog toga je Ustavni sud, saglasno odredbama člana 42. st. 1. i 4. Poslovnika o radu Ustavnog suda („Službeni glasnik RS“, br. 24/08, 27/08 i 76/11), spojio predmete po žalbama neizabranih sudija navedenih u uvodu ove odluke, radi vođenja jedinstvenog postupka i donošenja jedne odluke.
4. Ustavni sud nalazi da su za odlučivanje o žalbama podnosilaca merodavne sledeće odredbe Ustava Republike Srbije i zakona, kao i opštih akata koje je doneo Visoki savet sudstva:
Odredbama člana 153. Ustava je utvrđeno: da je Visoki savet sudstva nezavisan i samostalan organ koji obezbeđuje i garantuje nezavisnost i samostalnost sudova i sudija (stav 1.); da Visoki savet sudstva ima 11 članova (stav 2.); da u sastav Visoki savet sudstva ulaze predsednik Vrhovnog kasacionog suda, ministar nadležan za pravosuđe i predsednik nadležnog odbora Narodne skupštine, kao članovi po položaju, i osam izbornih članova koje bira Narodna skupština, u skladu sa zakonom (stav 3.); da izborne članove čine šest sudija sa stalnom sudijskom funkcijom, od kojih je jedan sa teritorije autonomnih pokrajina, i dva ugledna i istaknuta pravnika sa najmanje 15 godina iskustva u struci, od kojih je jedan advokat, a drugi profesor pravnog fakulteta. Prema odredbi člana 154. Ustava, u nadležnosti Visokog saveta sudstva je, između ostalog, da bira i razrešava sudije.
Odredbama Zakona o sudijama („Službeni glasnik RS“, br. 116/08, 58/09 i 104/09), pored ostalog, propisano je: da je za kandidate koji dolaze iz sudova obavezno pribavljanje mišljenja sednice svih sudija iz kojih potiče kandidat, kao i mišljenje sednice svih sudija neposredno višeg suda (član 49. stav 2.); da sudijama iz člana 99. st. 1. i 2. ovog zakona, koji nisu izabrani u skladu sa ovim zakonom, dužnost prestaje danom stupanja na funkciju sudija izabranih u skladu sa ovim zakonom (član 101. stav 1.).
Članom 5. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o sudijama („Službeni glasnik RS“, broj 101/10), pored ostalog, je propisano: da će stalni sastav Visokog saveta sudstva preispitati odluke prvog sastava Visokog saveta sudstva o prestanku sudijske dužnosti sudija iz člana 101. stav 1. Zakona o sudijama („Službeni glasnik RS“, br. 116/08, 58/09 i 104/09), u skladu sa kriterijumima i merilima za ocenu stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti, koje će doneti stalni sastav Visokog saveta sudstva (stav 1.); da se postupci po žalbama, odnosno po ustavnim žalbama koje su sudije iz stava 1. ovog člana podnele Ustavnom sudu, okončavaju stupanjem na snagu ovog zakona i predmeti se ustupaju Visokom savetu sudstva (stav 2.); da će se žalbe, odnosno ustavne žalbe iz stava 2. ovog člana smatrati prigovorom na odluku Visokog saveta sudstva (stav 3.); da sudije iz stava 1. ovog člana koje nisu podnele žalbu, odnosno ustavnu žalbu Ustavnom sudu, mogu izjaviti prigovor na odluku iz stava 1. ovog člana u roku od 30 dana od dana stupanja na snagu ovog zakona, a da o ovom prigovoru odlučuje stalni sastav Visokog saveta sudstva (stav 4.), da protiv odluke stalnog sastava Visokog saveta sudstva donete po prigovoru iz st. 3. i 4. ovog člana, kojom se potvrđuje odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva o prestanku sudijske dužnosti, sudija iz stava 1. ovog člana može izjaviti žalbu Ustavnom sudu, u roku od 30 dana od dana dostavljanja odluke (stav 6.).
Odredbama Zakona o Visokom savetu sudstva („Službeni glasnik RS“, br. 116/08, 101/10 i 88/11), pored ostalog, propisano je: da Visoki savet sudstva određuje broj sudija i sudija porotnika za svaki sud (član 13. alineja 15.); da se odluke Visokog saveta sudstva donose većinom glasova svih članova (člana 17. stav 1.).
Odredbama člana 13. Odluke o utvrđivanju kriterijuma i merila za ocenu stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti za izbor sudija i predsednika sudova („Službeni glasnik RS“, broj 49/09), pored ostalog, je propisano: da se pretpostavlja da sudija koji je biran po ranijim propisima i koji u vreme izbora vrši sudijsku dužnost, a prijavio se za izbor u sud iste vrste, odnosno istog stepena, ispunjava kriterijume i merila iz ove odluke (stav 1.); da je ova pretpostavka oboriva, ukoliko postoje razlozi za sumnju da kandidat ispunjava kriterijume i merila iz ove odluke, zato što nije pokazao da je stručan, osposobljen i dostojan za vršenje sudijske funkcije (stav 2.).
Odredbama Pravila za primenu Odluke o utvrđivanju kriterijuma i merila za ocenu stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti i za postupak preispitivanja odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva o prestanku sudijske dužnosti („Službeni glasnik RS“, br. 35/11 i 90/11) (u daljem tekstu: Pravila) je propisano: da se ovim pravilima utvrđuju osnovna pravila i pretpostavke u postupku po prigovoru sudija kojima je prestala sudijska dužnost, preciziraju kriterijumi i merila, uređuju organizacija i rad komisije i propisuje postupak po prigovoru na odluku Visokog saveta sudstva o prestanku sudijske dužnosti sudija iz člana 101. stav 1. Zakona o sudijama („Službeni glasnik RS“, br. 116/08 i 104/09) (član 1.); da je cilj pravila da se u postupku po prigovoru obezbedi jednako primena kriterijuma i merila i da se obezbedi primena evropskih standarda u tom postupku (član 2.); da se u postupku preispitivanja zadržava pretpostavka da podnosilac prigovora ispunjava kriterijume dostojnosti, stručnosti i osposobljenosti iz člana 13. stav 1. Odluke o kriterijumima i merilima za ocenu stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti za izbor sudija i predsednika sudova („Službeni glasnik RS“, broj 49/09) (član 3. stav 2. alineja 1.); da po zaključenom ročištu, na osnovu utvrđenog činjeničnog stanja i izvedenih dokaza, Komisija donosi odluku koja mora biti obrazložena, a da se odlukom predlaže Visokom savetu sudstva da prigovor podnosioca odbaci, usvoji ili odbije (član 25. st. 1. i 2.); da Visoki savet sudstva može odbaciti prigovor ako nije izjavljen u roku, usvojiti prigovor i izmeniti odluku o prestanku sudijske dužnosti ili odbiti prigovor i potvrditi odluku o prestanku sudijske dužnosti, a da Visoki savet sudstva može predmet da vrati u rad Komisiji, uz navođenje razloga (član 29. stav 1.); da kada usvoji prigovor i izmeni odluku o prestanku sudijske dužnosti, Visoki savet sudstva bira podnosioca prigovora za sudiju u sud koji je preuzeo nadležnost ili deo nadležnosti suda u kome je obavljao sudijsku dužnost, vodeći računa o vrsti suda u kojem je radio, materiji u kojoj je postupao i o njegovoj prijavi na oglas za izbor sudija (član 30.).
Odredbama člana 4. stav 1. Pravila je propisano: da je podnosilac prigovora nedostojan, ako je pravnosnažno osuđen za krivično delo na bezuslovnu kaznu zatvora od najmanje šest meseci ili za kažnjivo delo koje ga čini nedostojnim sudijske dužnosti (alineja 1.); ako je, pre 16. decembra 2009. godine, u postupku pred Velikim personalnim većem Vrhovnog suda Srbije podnosiocu prigovora utvrđeno da je učestvovao u radnjama ili službama koje nisu u skladu sa vršenjem sudijske dužnosti, a ove aktivnosti ozbiljno ugrožavaju nepristrasnost i nezavisnost sudije (alineja 2.); ako bi postupanje i ponašanje podnosioca prigovora opravdalo pokretanje disciplinskog postupka i izricanje ozbiljne sankcije (alineja 3.).
Odredbama člana 4. stav 2. Pravila je propisano: da podnosilac prigovora ne ispunjava kriterijum dostojnosti utvrđuje se na osnovu odluke Velikog personalnog veća (alineja 1.), uvidom u spise krivičnog predmeta i razmatranje razloga za optuženje (alineja 2.) ili zvaničnih dokumenata pribavljenih od suda iz kojeg podnosilac prigovora potiče, neposredno višeg suda, drugog suda ili javnog tužilaštva, Nadzornog odbora Vrhovnog suda Srbije i Ministarstva pravde, a da pritužba može da se uzme u obzir samo ukoliko su utvrđene činjenice i ukoliko je sudija obavešten o tome (alineja 3.).
Odredbama člana 5. Pravila je propisano: da podnosilac prigovora ispunjava kriterijum stručnosti ukoliko je u 2006, 2007. i 2008. godini imao manji procenat ukinutih odluka (broj ukinutih odluka u odnosu na broj razmatranih odluka za ceo posmatrani period), od proseka odeljenja suda u kome je vršio sudijsku dužnost (stav 1. alineja 1.), i minimuma uspešnosti vršenja sudijske dužnosti koja je propisana Merilima za ocenu minimuma uspešnosti, koja će se privremeno primenjivati do dana početka primene odredaba čl. 21. do 28. Zakona o uređenju sudova („Službeni glasnik RS“, broj 80/05) (stav 1. alineja 2.); da će se u sudovima u kojima nisu formirana odeljenja, a sudija je postupao u više materija, uzeti prosek na nivou suda (stav 2.).
Odredbama člana 6. Pravila je, pored ostalog, propisano: da podnosilac prigovora ispunjava kriterijum osposobljenosti ukoliko je u 2006, 2007. i 2008. godini ispunio orijentacionu normu koja je propisana Merilima za ocenu minimuma uspešnosti ili prosek odeljenja suda (stav 1.), i, ukoliko u istom periodu nije imao gruba negativna odstupanja / kršenja u odnosu na najmanje jedan od sledećih merila: odluka izrađenih po isteku 30 dana nakon presuđenja u odnosu na prosek odeljenja suda u kojem je radio (stav 2. alineja 1.); odnos nerešenih starih predmeta (za šta je sudija odgovoran), u odnosu na ukupan broj predmeta u radu, u poređenju sa prosekom odeljenja suda i imajući u vidu priliv predmeta (stav 2. alineja 2.).
Imajući u vidu prethodno navedene odredbe Ustava, zakona i podzakonskih akata, Ustavni sud konstatuje da, prema prirodi svojih nadležnosti i ovlašćenja, Visoki savet sudstva ima svojstvo svojevrsnog „suda“ (tribunala), jer neposredno odlučuje o pravima i obavezama sudija (njihovom statusu i položaju), te da stoga njegove odluke i postupak u kome se one donose podležu zahtevima pravičnog suđenja. Stoga Ustavni sud nalazi da je za odlučivanje o podnetim žalbama od značaja i odredba člana 32. stav 1. Ustava kojom se svakome jemči pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.
5. Ocenjujući osnovanost podnetih žalbi Ustavni sud najpre konstatuje da je pravni status svih sudija izabranih po ranije važećim propisima regulisan odredbom člana 101. Zakona o sudijama. Tom odredbom je propisano da sve sudije nastavljaju da obavljaju sudijsku dužnost sve do stupanja na dužnost izabranih sudija po tom zakonu. Time je i nakon donošenja Ustava Republike Srbije od 2006. godine svim sudijama izabranim po zakonima donetim u vreme važenja Ustava Republike Srbije od 1990. godine omogućeno da nastave obavljanje sudijske dužnosti sve dok se, na način utvrđen odredbama važećeg Ustava, ne izvrši izbor sudija na stalnu sudijsku funkciju. To ujedno znači da je licima koja su sudijsku dužnost obavljala saglasno ranije važećem Ustavu i zakonima, ova dužnost mogla prestati samo u slučaju neizbora na stalnu sudijsku funkciju u nekom od sudova opšte ili posebne nadležnosti za koji su podneli prijavu u postupku opšteg izbora. Pored toga, i u postupku opšteg izbora svim sudijama izabranim po ranijim propisima garantovan je izbor na stalnu sudijsku dužnost ukoliko u odnosu na njih ne bude oborena pretpostavka izbornosti, jer je odredbama člana 13. Odluke o utvrđivanju kriterijuma i merila za ocenu stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti propisano da se pretpostavlja da sudija koji je biran po ranijim propisima i koji u vreme izbora vrši sudijsku dužnost, a prijavio se za izbor u sud iste vrste, odnosno istog stepena, ispunjava kriterijume i merila iz ove odluke (stručnost, osposobljenost i dostojnost), s tim što je ova pretpostavka oboriva, ukoliko postoje razlozi za sumnju da kandidat ispunjava kriterijume i merila zato što nije pokazao da je stručan, osposobljen i dostojan za vršenje sudijske funkcije. Saglasno tako ustanovljenoj pretpostavci izbornosti, ove sudije su u postupku opšteg izbora mogle da budu neizabrane samo pod uslovom da je od strane organa nadležnog za izbor, a to je bio prvi sastav Visokog saveta sudstva, utvrđeno da ne ispunjavaju neki od zakonom propisanih kriterijuma za izbor. Time je i teret dokazivanja eventualne nestručnosti, neosposobljenosti ili nedostojnosti ovih lica za izbor na stalnu sudijsku dužnost bio isključivo na Visokom savetu sudstva. Stoga je Visoki savet sudstva bio dužan da u odnosu na svakog podnosioca prigovora izvede odgovarajuće dokaze na osnovu kojih zasniva tvrdnju da je oborena pretpostavka njegove stručnosti, osposobljenosti ili dostojnosti za obavljanje sudijske dužnosti. Sa tim u vezi, Ustavni sud ukazuje da pravno valjano dokazivanje takvih činjenica, saglasno načelu neposrednosti, pretpostavlja obavezu Visokog saveta sudstva da izvrši neposredan uvid u svaki od predmeta u odnosu na koje se tim licima osporava stručnost ili efikasnost u postupanju. Na isti način je Visoki savet sudstva morao da postupi i u odnosu na tvrdnje podnosilaca prigovora o postojanju opravdanih razloga zbog kojih u tim predmetima nisu ostvarili zadovoljavajuće rezultate. Na osnovu izloženog, Ustavni sud zaključuje da je Visoki savet sudstva bio obavezan da postupak dokazivanja okolnosti koje su mogle opravdati postojanje sumnje u stručnost, osposobljenost i dostojnost podnosilaca prigovora, sprovede u skladu sa načelima neposrednosti i raspravnosti.
Međutim, prvi sastav Visokog saveta sudstva nije u skladu sa standardima pravičnog suđenja utvrdio da bilo ko od neizabranih sudija ne ispunjava zakonske uslove za izbor na stalnu sudijsku funkciju. To je Ustavni sud konstatovao odlukama VIIIU-102/2010 od 28. maja 2010. godine („slučaj Saveljić“) i VIIIU-189/2010 od 21. decembra 2010. godine („slučaj Tasić“), koje su predstavljale povod za donošenje Zakona o izmenama i dopunama Zakona o sudijama („Službeni glasnik RS“, broj 101/10). Odredbom člana 5. stav 1. tog zakona propisana je obaveza Visokog saveta sudstva u stalnom sastavu da preispita sve odluke prvog sastava Visokog saveta sudstva o prestanku sudijske dužnosti sudijama iz člana 101. stav 1. Zakona o sudijama („Službeni glasnik RS“, br. 116/08, 58/09 i 104/09). Na taj način je zakonodavac uveo jednu novu fazu postupka – preispitivanje odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva o prestanku sudijske dužnosti. U skladu sa tim je žalba neizabranih sudija zatečenih na sudijskoj dužnosti u vreme stupanja na snagu Zakona o sudijama po osnovu njihovog izbora izvršenog po ranije važećim propisima, ex lege smatrana prigovorom na odluku Visokog saveta sudstva (član 5. stav 3. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o sudijama).
Ustavni sud ističe da zakonska formulacija iz člana 5. stav 1. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o sudijama o preispitivanju odluke, podrazumeva obavezu organa koji to čini da razmotri pitanja koja se odnose kako na pravilnu primenu odredaba procesnog i materijalnog prava, tako i na pravilnost utvrđenog činjeničnog stanja. Reč je, dakle, o preispitivanju odluke u svetlu standarda pravičnog suđenja, pri čemu i u postupku preispitivanja odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva važi pretpostavka ispunjenja kriterijuma dostojnosti, stručnosti i osposobljenosti, na šta upućuje odredba člana 3. stav 2. alineja 1. Pravila koja su doneta od strane Visokog saveta sudstva u stalnom sastavu.
Ustavni sud posebno naglašava da su predmet preispitivanja Visokog saveta sudstva u stalnom sastavu mogle biti samo činjenice i razlozi koji su već bili utvrđeni od strane prvog sastava Visokog saveta sudstva u vreme donošenja odluke o neizboru na stalnu sudijsku dužnost sudija izabranih po ranijim propisima. Jedino na taj način je moglo da bude ostvareno Ustavom zajemčeno pravo na jednaku zaštitu prava pred Visokim savetom sudstva kao tribunalom u odnosu na već izabrane sudije na stalnu sudijsku dužnost. Takav postupak je bio nužan iz razloga što se samo u tom slučaju moglo ostvariti ustavno načelo pravne sigurnosti kako za neizbrane, tako i za izabrane sudije na stalnu sudijsku dužnost, o čemu je Ustavni sud već izneo pravno shvatanje (Odluka IUz-1634/2010 od 22. novembra 2011. godine).
6. Ustavni sud je u Rešenju IUz-1634/2010 od 10. marta 2011. godine zauzeo stav da uvođenje prigovora kao „novog pravnog leka protiv odluka Visokog saveta sudstva o prestanku sudijske funkcije ne samo da ne narušava pravo na delotvoran pravni lek, već je u funkciji ostvarenja ovog prava“. S obzirom na to da o prigovoru odlučuje stalni sastav Visokog saveta sudstva, Ustavni sud ne smatra da, sama po sebi, kumulacija funkcija u odlučivanju kod jednog tela dovodi u pitanje karakter „suda ustanovljenog zakonom“ onako kako je on definisan u članu 32. stav 1. Ustava i članu 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda. Sa tim u vezi, pojam suda ustanovljenog zakonom obuhvata pitanja njegovog sastava, organizacije i nadležnosti.
Ustavni sud ističe da obaveza stalnog sastava Visokog saveta sudstva da preispita odluku prvog sastava Visokog saveta sudstva pretpostavlja, pored ostalog, i ocenu da li stalni sastav Visokog saveta sudstva predstavlja sud obrazovan na osnovu zakona, tj. da li svojim sastavom ispunjava potrebne uslove u svetlu člana 32. stav 1. Ustava. Ustavni sud je u Odluci „Saveljić“ ocenio da se zbog nepotpunog sastava Visokog saveta sudstva ne dovodi u pitanje zakonitost njegovog rada i odlučivanja, jer je prvi sastav Visokog saveta sudstva bio u mogućnosti da vrši sve poslove iz svoje nadležnosti utvrđene Ustavom i zakonom. Međutim, kada je reč o preispitivanju odluke prvog sastava Visokog saveta sudstva na osnovu prigovora, sastav stalnog Visokog saveta sudstva bi morao da bude sagledan i kroz prizmu zahteva za nepristrasnošću njegovih članova.
Zahtev za nepristrasnošću suda može se posmatrati sa subjektivnog i objektivnog stanovišta. Nepristrasnost u subjektivnom smislu se svodi na činjenicu da sudija, postupajući po svojoj savesti, nema nikakvog razloga da favorizuje određenu stranku. Nepristrasnost označava odsustvo predrasuda i svega što može uticati na ličnu neutralnost sudije, s tim da se nepristrasnost pretpostavalja dok se ne dokaže suprotno (Evropski sud za ljudska prava, odluka u predmetu Le Compte, Van Leuven i De Meyer protiv Belgije, od 23. juna 1981. godine, § 58.). Nepristrasnost u objektivnom smislu se ocenjuje na osnovu spoljašnjih manifestacija, pošto određene činjenice, uprkos ličnom ponašanju sudije, mogu dovesti u sumnju njegovu nepristrasnost.
S obzirom na to da prigovor protiv odluke Visokog saveta sudstva predstavlja pravni lek, nesporno je da je nepristrasnost dovedena u pitanje u slučaju kada o pravnom leku odlučuje isti član koji je odlučivao u prvostepenom postupku (upor. Evropski sud za ljudska prava, predmet De Haan protiv Holandije, presuda od 26. avgusta 1997. godine, § 51.). Usled toga članovi prvog sastava Visokog saveta sudstva koji su učestvovali u donošenju odluke o izboru nisu mogli učestvovati u radu i odlučivanju na osnovu prigovora. Budući da su članovi Visokog saveta sudstva po položaju i istaknuti pravni stručnjak iz reda advokata po tom osnovu bili i u prvom sastavu Visokog saveta sudstva, a samim tim i učestvovali u odlučivanju o prijavama kandidata podnesenim u postupku opšteg izbora, dakle i prijavama lica o čijim prigovorima je trebalo odlučivati u ovom postupku, Ustavni sud ističe da je mogućnost da oni odlučuju o prigovoru u suprotnosti sa zahtevom za nepristrasnošću suda. Zbog toga ni njihova uzdržanost pri glasanju ne bi mogla da ima nikakvog uticaja na ishod odlučivanja, što znači da se oni ne mogu pribrajati glasovima protiv. Ovo iz razloga što uzdržavanje od glasanja nije moguće u organu koji postupa i odlučuje na način kako to čini sud ustanovljen u skladu sa zakonom. Uzdržavanjem od glasanja sudija koji učestvuju u odlučivanju sud ne može doneti nijednu odluku, već to može učiniti samo izjašnjavanjem svojih članova „za“ ili „protiv“. Štaviše, u svetlu prakse Evropskog suda za ljudska prava bi se moglo postaviti pitanje prisustva članova prvog sastava Visokog saveta sudstva donošenju odluke čak i kada ne bi učestvovali u glasanju, jer se prisustvom stvara privid nedostatka nezavisnosti ili nepristrasnosti (Evropski sud za ljudska prava, slučaj Kress protiv Francuske, odluka od 7. juna 2001. godine, § 85, 87.). Pored toga, Ustavni sud ocenjuje da lice koje ne može učestvovati u odlučivanju ne može da učestvuje ni u radu organa koji sprovodi postupak koji se okončava odlučivanjem, što znači da ne može činiti ni kvorum za rad tog organa.
Ustavni sud, stoga, nalazi da je nesporno da su u odlučivanju u vezi sa prigovorom mogle da učestvuju sudije sa stalnom sudijskom funkcijom koje su izabrane u stalni sastav Visokog saveta sudstva. S obzirom na to da je za održavanje sednice Visokog saveta sudstva potrebno prisustvo najmanje šest članova Saveta, a da se odluke donose većinom glasova svih članova (član 14. stav 3. i član 17. stav 1. Zakona o Visokom savetu sudstva), kvorum za rad i odlučivanje Visokog saveta sudstva je, u svetlu zahteva za nepristrasnošću, morao da bude obezbeđen iz reda novoizabranih sudija sa stalnom sudijskom funkcijom, kao i izbornog člana iz reda profesora pravnog fakulteta. Nemogućnost ili sprečenost da iz bilo kojih razloga dva izborna člana učestvuju u radu i odlučivanju, morala je imati za posledicu privremen „prekid“ rada Visokog saveta sudstva dok se takve smetnje ne otklone.
Drugačije stoji stvar u slučaju kada Visoki savet sudstva odlučuje o predlogu za razrešenje sudije izabranog na stalnu sudijsku funkciju. U slučaju da usvoji predlog i razreši sudiju, Visoki savet sudstva bi na osnovu prigovora bio u mogućnosti da preispita svoju odluku bez ograničenja na koja je prethodno ukazano. Naime, odlučivanje o razrešenju i preispitivanje takve odluke bi vršio stalni sastav Visokog saveta sudstva, jer je već donošenjem odluke o razrešenju pretpostavka o stručnosti, osposobljenosti ili dostojnosti za vršenje sudijske funkcije oborena.
Kada je reč o statusu člana stalnog sastava Visokog saveta sudstva iz reda profesora pravnog fakulteta dr Predraga Dimitrijevića čiji izbor je usledio nakon što je okončano odlučivanje u okviru prvog sastava Visokog saveta sudstva, Ustavni sud konstatuje sledeće:
Agencija za borbu protiv korupcije je 9. decembra 2010. godine donela rešenje broj 020-00-002442010-06 kojim je utvrđeno da je Predrag Dimitrijević, na javnoj funkciji dekana Pravnog fakulteta u Nišu, prihvatanjem druge javne funkcije – člana Visokog saveta sudstva, postupio suprotno odredbi člana 28. stav 2. Zakona o Agenciji za borbu protiv korupcije, zbog čega mu javna funkcija člana Visokog saveta sudstva prestaje po sili zakona, o čemu odluku treba da donese Narodna skupština, u roku od osam dana od dana prijema ove odluke.
Odbor Agencije za borbu protiv korupcije je 9. marta 2011. godine, rešavajući o žalbi Predraga Dimitrijevića izjavljenoj protiv prvostepenog rešenja, doneo rešenje broj 012-00-00003/2011-02, kojim je odbio žalbu kao neosnovanu.
Prema saopštenju sa sednice Narodne skupštine od 29. decembra 2011. godine, Narodna skupština nije prihvatila predlog za prestanak funkcije navedenom članu Visokog saveta sudstva.
Odredbama člana 28. Zakona o Agenciji za borbu protiv korupcije („Službeni glasnik RS“, br. 97/08, 53/10 i 66/11 – odluka Ustavnog suda), pored ostalog, je propisano: da funkcioneru koji je izabran, postavljen ili imenovan na drugu javnu funkciju, suprotno odredbama ovog zakona, kasnija funkcija prestaje po sili zakona (stav 7.); da odluku o prestanku funkcije u slučaju iz stava 7. ovog člana donosi organ, odnosno stalno radno telo organa koji je funkcionera izabrao, postavio ili imenovao na kasniju funkciju, u roku od osam dana od dana prijema odluke Agencije kojom se utvrđuje da je funkcioner izabran, postavljen ili imenovan na drugu javnu funkciju suprotno odredbama ovog zakona (stav 8.).
Odredbama člana 20. Zakona o Visokom savetu sudstva, pored ostalog, je propisano: da izborne članove Saveta bira Narodna skupština na predlog ovlašćenih predlagača (stav 1.); da kandidate za izbornog člana Saveta iz reda profesora pravnog fakulteta predlaže zajednička sednica dekana pravnih fakulteta u Republici Srbiji (stav 5.).
Odredbama člana 27. Pravila, pored ostalog, propisano je: da iz postupka odlučivanja, izuzeće predsednika i člana Saveta mogu tražiti oni sami i podnosilac prigovora, odnosno njegov punomoćnik (stav 1.); da se izuzeće može tražiti iz razloga propisanih članom 13. Poslovnika Visokog saveta sudstva (stav 2.).
Odredbom člana 13. Poslovnika Visokog saveta sudstva („Službeni glasnik RS“, broj 43/09), pored ostalog, propisano je: da će se predsednik Saveta ili član Saveta izuzeti iz učešća u razmatranju pitanja i odlučivanja o istom ako postoje druge okolnosti koje izazivaju sumnju u nepristrasnost predsednika ili člana Saveta (stav 1. alineja 6.); da su predsednik i član Saveta dužni da odmah po saznanju o postojanju razloga za izuzeće obaveste Savet, u pisanoj formi ili usmeno na sednici Saveta (stav 2.); da odluku o izuzeću člana Saveta donosi predsednik Saveta, a o njegovom izuzeću Savet, većinom glasova (stav 8.), da član koji je izuzet ne može učestvovati u bilo kom postupku ili raspravi koja se odnosi na pitanje zbog kojeg je izuzet (stav 9.).
Po nalaženju Ustavnog suda, izbornom članu Visokog saveta sudstva iz reda profesora pravnog fakulteta dr Predragu Dimitrijeviću, u konkretnom slučaju, može prestati funkcija člana Visokog saveta sudstva samo odlukom Narodne skupštine, kao organa koji ga je izabrao. Međutim, polazeći od prethodno iznetih stavova u pogledu pojma nepristrasnosti u objektivnom smislu, Ustavni sud smatra da je samim donošenjem rešenja Agencije za borbu protiv korupcije od 9. decembra 2010. godine objektivno dovedena u pitanje nepristrasnost ovog izbornog člana Visokog saveta sudstva. Zbog toga ni ovaj član Visokog saveta sudstva nije mogao učestvovati u radu Visokog saveta sudstva i odlučivanju o podnetim prigovorima. Radi otklanjanja svake sumnje u nepristrasnost dr Predraga Dimitrijevića, on je, saglasno članu 13. stav 1. alineja 6. Poslovnika Visokog saveta sudstva, morao biti izuzet iz učešća u razmatranju i odlučivanju o prigovorima neizabranih sudija.
U skladu sa prethodno iznetim, Ustavni sud zaključuje da su sa stanovišta standarda nepristrasnog suđenja u postupku odlučivanja o prigovorima neizabranih sudija mogli učestvovati samo izborni članovi izabrani iz reda sudija na stalnoj sudijskoj funkciji, pod uslovom i samo dok kod pojedinih od njih nisu nastupili razlozi koji ovo učešće isključuju.
7. U skladu sa izloženim stavovima i odredbom člana 17. stav 1. Zakona o Visokom savetu sudstva, Ustavni sud zaključuje da se pretpostavka stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti u postupku preispitivanja može smatrati oborenom samo pod uslovom da je najmanje šest članova stalnog sastava Visokog saveta sudstva iz reda sudija sa stalnom sudijskom funkcijom, koji nisu bili i u prvom sastavu Visokog saveta sudstva, glasalo da se odbije prigovor. Ustavni sud, pri tome, ponavlja da se uzdržani glas ne može smatrati glasom za odbijanje prigovora i obaranje pretpostavke stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti.
Uvidom u zapisnike o većanju i glasanju stalnog sastava Visokog saveta sudstva o tome da li da se podneti prigovor usvoji ili odbije, Ustavni sud je utvrdio ne samo da su u glasanju učestvovali i članovi Visokog saveta sudstva za koje Ustavni sud nalazi da to pravo nisu imali – uzdržavanjem od glasanja, već su njihovi „glasovi“ tretirani kao glasovi „protiv“ usvajanja prigovora, iz čega je „proistekla“ odluka Visokog saveta sudstva o odbijanju prigovora. U tom smislu, primera radi, u postupku odlučivanja o prigovoru podnosioca žalbe Zorana Jovanovića pet članova Visokog saveta sudstva iz reda izabranih sudija sa stalnom sudijskom funkcijom glasalo je da se prigovor usvoji, a pet članova je bilo uzdržano (od toga četiri člana koji su bili i u pravom sastavu Visokog saveta sudstva), te je Visoki savet sudstva doneo odluku da se prigovor odbije.
Sa tim u vezi, Ustavni sud ističe da se glasanje o prigovoru mora sagledati u svetlu neoborene pretpostavke o stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti podnosioca žalbe. S obzirom na to da je ova pretpostavka postojala u vreme kada je odlučivano o prigovoru, za njeno obaranje je bilo neophodno dobiti šest glasova novoizabranih sudija sa stalnom sudijskom funkcijom. U svakom drugom slučaju, Ustavni sud ocenjuje da se ne može smatrati da je ovakvim načinom odlučivanja oborena pretpostavka stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti podnosilaca žalbe, imajući u vidu da su u odlučivanju o prigovorima svakoga od njih učestvovali i članovi Visokog saveta sudstva koji to nisu mogli.
Međutim, Ustavni sud je, na osnovu rezultata sprovedenog postupka, ocenio da su u postupku preispitivanja odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva učinjeni i drugi propusti koji su takvog značaja da zbog njih pretpostavka izbornosti neizabranih sudija označenih u izreci ove odluke nije oborena ni u slučaju kada je stalni sastav Visokog saveta sudstva donosio odluke na osnovu pravno valjanih glasova sudija sa stalnom sudijskom funkcijom. Reč je o odlukama u kojima je pojedinim od neizabranih sudija stavljeno na teret da su nestručni, neosposobljeni ili nedostojni za vršenje sudijske funkcije. Ovakvo stanovište Ustavnog suda se temelji na činjenici da je u postuku odlučivanja o prigovorima neizabranih sudija povređeno načelo „jednakosti oružaja“, a da su odluke kojima je prigovor odbijen zasnovane na očigledno proizvoljnoj primeni materijalnog prava.
Sa tim u vezi, Ustavni sud ističe da se stručnost neizabranih sudija ne može ocenjivati na osnovu procenta ukinutih odluka koji je određen u odnosu na ukupan broj odluka protiv kojih je izjavljena žalba. Takav kriterijum utvrđivanja stručnosti ne daje stvarnu sliku, budući da se sudija, koji ima samo jednu odluku koja je ukinuta u žalbenom postupku, smatra apsolutno nestručnim, uprkos činjenici da je doneo na stotine meritornih odluka koje nisu pobijane žalbom. Zbog toga se zaključak o (ne)stručnosti nekog sudije može izvesti samo na osnovu analize broja ukinutih odluka sagledanih u odnosu na ukupan broj meritorno donetih odluka. Takođe, i drugi kriterijum za ocenu stručnosti koji se odnosi na minimum uspešnosti vršenja sudijske dužnosti ne može se posmatrati sâm za sebe, niti pak taj kriterijum samostalno može dovesti do ocene da je sudija nestručan za obavljanje sudijske dužnosti. Ovaj kriterijum se može smatrati pravno valjanim samo u slučaju kada je kumulativno utvrđeno da sudija i na osnovu broja ukinutih odluka u odnosu na ukupan broj meritorno donetih odluka nije ostvario rezultat kojim se njegova stručnost potvrđuje. Primena merila stručnosti naročito je sporna u slučaju kada je neizabrani sudija za posmatrani period dobio ocenu „zadovoljava“, ali je uprkos tome utvrđeno da nije stručan za obavljanje sudijske dužnosti. Pravilnost takvog zaključivanja je u suprotnosti sa odredbom člana 63. Zakona o sudijama koja propisuje da se nestručnim može smatrati samo sudija koji je dobio ocenu „ne zadovoljava“, shodno kriterijumima i merilima za vrednovanje rada sudija. U konkretnom slučaju Visoki savet sudstva nije primenjivao merila za vrednovanje rada sudija, već merila za ocenu minimuma uspešnosti vršenja sudijske dužnosti, što osnovano dovodi u sumnju mogućnost obaranja pretpostavke o stručnosti pojedinih sudija koji nisu izabrani na stalnu sudijsku dužnost.
Kada je reč o kriterijumu osposobljenosti neizabranih sudija, Ustavni sud ukazuje da je odredbom člana 6. Pravila propisano da se osposobljenost neizabranih sudija ceni na osnovu postojanja grubih kršenja u odnosu na broj izrađenih odluka preko 30 dana, odnosno broj nerešenih starih predmeta u odnosu na ukupan broj predmeta u radu. Sličan je slučaj i sa odredbom istog člana Pravila koja predviđa grubo negativno odstupanje / kršenje u odnosu na određena merila na osnovu kojih se utvrđuje ispunjenje kriterijuma osposobljenosti. Pojmovi „grubog kršenja“ i „grubog negativnog odstupanja / kršenja“ očigledno ne zadovoljavaju standarde o pravnoj normi koja mora sa dovoljno preciznosti da pruži građaninu mogućnost da prilagodi svoje ponašanje i da, prema okolnostima konkretnog slučaja, u razumnom stepenu predvidi posledice koje će proizaći iz određenog postupanja (Evropski sud za ljudska prava, Sunday Times protiv Ujedinjenog Kraljevstva, presuda od 29. aprila 1979. godine, § 49.). Povrh toga, selektivnost u primeni ovog kriterijuma na koju je ukazano u žalbama neizabranih sudija, nespojiva je sa vladavinom prava koja predstavlja rukovodno načelo prilikom ocene kvaliteta određene zakonske odredbe (Evropski sud za ljudska prava, Malone protiv Ujedinjenog Kraljevstva, presuda od 2. avgusta 1984. godine, § 67.).
S obzirom na to da je članom 2. Pravila propisano da je cilj pravila da se u postupku po prigovoru obezbedi jednako primena kriterijuma i merila i da se obezbedi primena evropskih standarda u tom postupku, Ustavni sud ukazuje da Visoki savet sudstva nije upoređivao rezultate rada izabranih i neizabranih sudija ni prilikom donošenja pojedinačne odluke o neizboru podnosilaca žalbe, ni u postupku po prigovoru. Takođe, Ustavni sud podseća da je u Odluci „Tasić“ konstatovao da Visoki savet sudstva za podnosioce žalbe koji dolaze iz sudova nije pribavljao mišljenje sednice svih sudija suda iz kojeg potiče kandidat, kao i mišljenje sednice svih sudija neposredno višeg suda, a na šta je bio obavezan saglasno članu 49. stav 2. Zakona o sudijama.
I kriterijum dostojnosti za vršenje sudijske funkcije stvara određene nedoumice, jer je, primera radi, odredbom člana 4. stav 2. alineja 3. Pravila propisano da se pritužba protiv sudije može uzeti u obzir samo ukoliko su utvrđene činjenice i ukoliko je sudija obavešten o tome. Ustavni sud podseća da načelo „jednakosti oružja“ predstavalja jedan od osnovnih aspekata prava na pravično suđenje. Zbog toga je bilo neophodno da neizabrane sudije čija dostojnost je dovedena u sumnju podnošenjem pritužbe dobiju priliku da u javnoj raspravi ospore iznete navode. Sadržaj žalbi neizabranih sudija, kao i rasprave koje su na osnovu njih vođene pred Ustavnim sudom, upućuje na zaključak da im to, uostalom kao i u odnosu na kriterijume stručnosti i osposobljenosti, nije omogućeno (upor. Evropski sud za ljudska prava, odluka Ruiz-Mateos protiv Španije, 26. jun 1993. godine, § 63.).
8. Polazeći od svega iznetog, stav Ustavnog suda je da ni za jednog od podnosilaca žalbi označenih u izreci ove odluke nije oborena pretpostavka izbornosti. S obzirom na to da je teret dokazivanja postojanja razloga za neizbor tih lica na stalnu sudijsku dužnost na strani Visokog saveta sudstva, Ustavni sud je, na temelju odredbe člana 101. Zakona o Ustavnom sudu, u vezi sa članom 103. ovog zakona, usvojio podnete žalbe svih neizabranih sudija označenih u uvodu ove odluke. Usled toga je Ustavni sud poništio sve odluke Visokog saveta sudstva donete u postupku po prigovorima tih lica protiv odluka prvog sastava Visokog saveta sudstva i naložio Visokom savetu sudstva da, shodno odredbi člana 30. Pravila, nakon stavljanja van snage odluka o prestanku sudijske dužnosti podnosilaca žalbi, izabere podnosioce žalbi za sudije u sud koji je preuzeo nadležnost ili deo nadležnosti suda u kome su obavljali sudijsku dužnost, vodeći računa o vrsti suda u kojem su radili, materiji u kojoj su postupali i njihovoj prijavi na oglas za izbor sudija.
Samo na taj način podnosiocima žalbi se može pružiti delotvorna ustavnosudska zaštita, uostalom kao i sudijama već izabranim na stalnu sudijsku dužnost za slučaj da Ustavni sud poništi odluku o prestanku njihove sudijske dužnosti. Donošenjem takve odluke bi sudija na stalnoj sudijskoj dužnosti, usled poništenja odluke kojom mu je utvrđen prestanak sudijske dužnosti, nastavio da sudijsku funkciju obavlja u sudu za koji je izabran. Identične pravne posledice mora proizvesti odluka Ustavnog suda i u odnosu na žalioce koji su za sudije izabrani po ranijim propisima, budući da je u postupku po njihovim žalbama utvrđeno da postoje nedostaci u pogledu pravičnog suđenja zbog kojih pretpostavka o njihovoj stručnosti, osposobljenosti i dostojnosti nije oborena. Imaju u vidu, međutim, da se uprkos donetoj odluci Ustavnog suda njima ne može omogućiti nastavak obavljanja sudijske funkcije u sudovima u kojim su prethodno bili izabrani i vršili sudijsku funkciju pre nego što im je utvrđen prestanak sudijske dužnosti, naloženo je Visokom savetu sudstva da ih prethodno izabere na stalnu sudijsku dužnost na način propisan odredbom člana 30. Pravila.
Sa tim u vezi, Visoki savet sudstva je dužan da pre nego što postupi po odluci Ustavnog suda utvrdi da li u odnosu na određenog podnosioca žalbe postoje razlozi za prestanak sudijske funkcije po sili zakona. Takođe, Visoki savet sudstva je dužan da pre postupanja po Odluci Ustavnog suda utvrdi da li postoji dovoljan broj slobodnih sudijskih mesta za njihov izbor na stalnu sudijsku dužnost, ili, pak, shodno odredbi člana 13. alineja 15. Zakona o Visokom savetu sudstva, prethodno mora doneti odluku o izmeni Odluke o broju sudija za sudove u odnosu na koje se mora izvršiti izbor žalilaca u skladu sa odredbom člana 30. Pravila. Takav postupak Visokog saveta sudstva je nužan, jer se samo na taj način može obezbediti Ustavom i zakonom garantovana stalnost sudijske funkcije sudija izabranih na stalnu sudijsku dužnost. Ustavni sud nije vlastan da donosi odluku o izboru neizabranih sudija na stalnu sudijsku dužnost, a još manje da utvrđuje broj potrebnih sudija za obavljanje sudijske dužnosti. Donošenje tih odluka je prema Ustavu i zakonu u isključivoj nadležnosti Visokog saveta sudstva. Ujedno, to je jedini pravni put kojim se i neizabrane i izabrane sudije mogu dovesti u isti pravni položaj u slučaju kada Ustavni sud poništi Odluku Visokog saveta sudstva kojom je istima utvrđen prestanak sudijske dužnosti.
Donošenje ovakve odluke Ustavnog suda, kao ni odluka Visokog saveta sudstva kojom će taj organ postupajući po Odluci Ustavnog suda izabrati žalioce na stalnu sudijsku dužnost nije smetnja Visokom savetu sudstva da primenom odredbe člana 6. Zakona o izmenama i dopunama Zakona o sudijama preispita postojanje razloga koji ukazuju na sumnju u njihovu stručnost, osposobljenost ili dostojnost. On to može učiniti i u odnosu na žalioce, pod uslovima i na način na koji je citiranom odredbom Zakona ovlašćen da preispita postojanje sumnje u stručnost, osposobljenost i dostojnost već izabranih sudija na stalnu sudijsku dužnost.
Imajući u vidu značaj ove odluke za zaštitu ustavnosti i zakonitosti i ljudskih prava i osnovnih sloboda, Sud je zaključio da se ova odluka, saglasno odredbama člana 49. stav 2. Zakona o Ustavnom sudu i člana 82. stav 2. Poslovnika o radu Ustavnog suda, objavi u „Službenom glasniku Republike Srbije“.
9. Na osnovu svega navedenog i odredaba člana 42a stav 1. tačka 5) i člana 45. tačka 12) Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je doneo Odluku kao u izreci.
PREDSEDNIK
USTAVNOG SUDA
dr Dragiša B. Slijepčević
Slični dokumenti
- VIIIU 420/2012: Odluka o žalbama neizabranih sudija i poništaj odluka Visokog saveta sudstva
- VIIIU 413/2012: Povreda prava na pravično suđenje, suđenje u razumnom roku i imovinu u stečajnom postupku
- VIIIU 486/2012: Odluka Ustavnog suda o žalbama neizabranih sudija na odluke Visokog saveta sudstva
- VIIIU 880/2012: Usvajanje žalbi neizabranih sudija i poništaj odluka Visokog saveta sudstva